تبلیغات اینترنتیclose
خاطره های بی غبار -5
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ يکشنبه 22 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

طغیان
وقتی تو بیش از اندازه نگاهم می کنی ،

 من در خویش به جستجوی گناه ناکرده

 سرگردان می شوم
 
 
طغیان 
 
من آن سپـنـد نیَـم ، کــز قصـورِ ایمـانــم
بسوزد آفـتِ آتـش حـــریـــــرِ دامـــانـــم
 
وگــرچــه  بی اثــرم در نگـاهِ بـد خواهـان
هزار نـالــه کنــم تـــا ، دلــی بسوزانـــم
 
ببیـن که گرم عبــورم از آستــانـه ی درد
بـه لطفِ صاعقــه ابــری غنی ز بـارانــم
 
گناهِ عشقِ تـو را شــرمِ ارتکابــم نیست
گمان مبر کـه ز خشمت ، دمی گریـزانـم
 
کنون که  ماهیتم ، از عمــوم پنهــانست
چگونـه در  نظرت  با  حجاب ، عــریــانم ؟
 
فزون  عیـــوبِ  مــرا در  نقــاب می بینی
مگــو  کـه بـایــد  از آیینــه  رو بگـــردانــم
 
به دیگــران  نفروشم ، دمی خیـالِ تــو را
فدایِ  نـازنگاهی ، کـه کـــرده انســانــم
 
مپوش چهره که دلخسته ام به عمر گران
مبنـد دیـــده ، کــه دلتنـگِ نــو بهــارانــم
 
رَسَم بـه نـامِ تـو  هـرجـا ، ز آرزوی وصـال
شکوفه می دمد  از خاکِ سردِ چشمـانم
 
چــو رنجِ هجــرِ  تو بی طاقتم کند ، حاشا
لگامِ بغـضِ  فـرو هشتـه ، سـدِ طغیـانـم
 
هوای وصل  تـو  مـا را بـه کـوچ راغب کرد
فغان ، کـه بــالِ شکستــه  نـداد امکــانم
 
مرا به اصلِ خود آیـا امیـدِ رجعت هست؟
که روحِ سرکشم امــا ، اسیـــر زنــدانـم
 
دلم ز موهبتِ عشقِ غیر مستغنی ست
بــه سحرِ مهرِ تــو یــارب کنون گلستــانم
 
زبان کـه  بـا هیجـان  از تـو قصه می گویـد
کرشمه  می کند اشکی  به خارِ  مـژگانم
 
بگو  ز بــام جهـان ، بی دریـغ می بخشی
مرا که شعـر  تری شد ، دلیــلِ عصیــانم
 
قلـم بـه یــاری ام  آمـد، مگـر طنینِ دعــا 
به آسمان  برسانـــد ، کمــانِ دستـــانــم
 
مفــارقــت  نپـــذیــــری  ز  آرزوی  رهــــا
قسم بـه حــرمتِ اشعــار نغـــزِ دیــوانـم

 


 
 
امیـر ساقریچی -رها


طغیان 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -5, | بازديد : 184

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 22 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

دست نوازش
به آهستگی آمدی ، به نرمی نوازشم کردی و مرا از دریچه ی نگاهت محبت آموختی... اما حالا که حقیقت این افسانه را دریافته ام،  دیگر بی حضور صادقت در تعریف عشق دفتر شعری نمی توانم نگاشت 
 
 
دست نوازش
 
پــاره ای هنگـــام هــا با دیــــدنـت
دیده ام پـر می شود از اشکِ شور
وز دو چشم غم نـــوازم می چکــد
قطره ای شفاف و روشن چون بلور
 
 
آسمـان  بـــا  وسعتی  بی  انتهــا
پیش احساسم هراسان می شود
آفتــاب  از  دیـــدنِ  سیمـــای   تــو
پشتِ  ابر  تیـــره  پنهان  می شود
 
 
می رسی از راه و با آغوش خویش
بر دلم  دستِ  نـوازش  می کشی
یک قلم از جنسِ  رویـــا  می خری
با عطوفت طرح سازش می کشی
 
 
خنـده مانــا می شود، غم می رود
زخـم  قلبـم   را  مـــداوا  می کنی
بـا  نگــاه   مهـربـــانت   بی  درنــگ
در شبم  مهتــاب  بـرپــا   می کنی
 
 
می تــوانی   از   تمـــام   دلبـــران
با وفــا  تـر  باشی  و  دلــداده  تـــر
می توانی  همسری یکتــا  شوی
وز  حریــر  برگ  گل هــا  ساده تــر
 
 
عطر  گیسویـت  معطــر   می کنــد
شانـه هـــای خستــه از  شلاق  را
یک نفس  بـا یـاد  تـو   زیبــا تر ست
تا بــه  رویــا  دیــده  باشم  بـــاغ  را
 
 
عـالمی    دارد     تمنــــا ی     لبـت
بوسه ات  غم  را  گریـزان  می کنـد
ایـن  نگاه  خستـــه  و  افسـرده   را
همچو  دشتی غرق  باران می کند
 
 
می شکوفد   بر  لبـــان   بستــه ام
خنــده از  ژرفـــای  ماتم هـــای دل
ای  سراپـــا  همــدلی   آخـــر  رها
تا بـه کی از خوبی ات  باشد خجل؟


 
 
امیــر ساقریچی - رها

 

 

دست نوازش
 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -5, | بازديد : 196

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 22 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

مقام عشق
 از آن هنگام که دیگر بهانه ای برای با تو بودن نیست، تنهایی در من به بلوغ رسیده و سکوت بر لبانم آشیانه کرده است ، اما با اینکه فاصله ها بین ما قضاوت می کنند هنوز چشم به راه تو دوخته ام. می بینی دلبندم ... گاهی با همین امید های واهی هم می توان زندگی را پیش برد
 
 
مقام عشق
 
 
امشب که این ویرانه را، چشم تو روشن کرده است
غرقِ خجـالت کرده ای، مـه را که ماتش بــرده است
دیگر بــرایــم زنـــدگی ، یک عـــادتِ  بیهوده  نیست
اندازه ی آغـــوشِ تو ، دنیـــای مـــن گستـرده است
 
 
لب تـر کنی با  واژه هــــا ، شب را چــراغــانی  کنم
شکرانــه هر دم یک غــزل ، بنوشتـــه قـربانی کنم
سرمنشاءِ اشعار مــن ، لبخنـــدِ روح افــزایِ توست
خواهی  زمــان را  بـا قلم ، در خــانــه زنــدانی کنـم
 
 
مشتـاقِ دستــان توأم ، تا شعله گیـــرد خــواهشم
بـا زخـمــه ای بــر تــار  دل ، جـــاری  شود  آرامشم
آتش بـــزن  با  بوسه ای ،  پـــروانــه ای  دیوانـــه را
آری نــوازش کن که مـن ، محتاجِ ایـــن فـــرسایشم
 
 
در شهر گیسویت مـرا ، آوارگی هــم عــالمی ست
کانجا تمامِ سجـده ها ، بر پایـه ی شک مبتنی ست
مـن سر بلنـــد از امتحــان ، در مکتب عشقِ تـــوأم
دیگر نمی تـرسم کجا ، شیطان حـریف آدمی ست؟
 
 
فـــردا نمی آیـــــد مگـر، امشـب مـــرا رســوا کنی
بـر دامنت سر می نهم ، بـــاشد مـــرا پیـــــدا کنی
مــن در دلِ چشمـــانِ تــــو، انــــدر پــی آیینــــه ام
تنها نگاهم کـــن دمی، تــــا دیـــــده را دریـــــا کنی
 
 
گهواره ی پیــراهنت ، همسنگِ بــاغ و گلشن ست
وقتی که عریـانی زمین، از عطر خوش آبستن ست
قـدری مـــدارا کن که  شب ، بگریــزد  از  کاشانه ام
چاکِ  گریبانت  چنـــان ، درگاهِ  صبحی  روشن است
 
 
بانگ سروش آمد که غم ، زین خانه  هجرت می کند
ایــــن را نگـاهِ عـــاشقت ، دارد حکایـت مــی کنــــد
حقا  مقـامِ عــاشقی، زیبنــــده ی نـــامِ رهـــاست
وقتی دعـایش  را  خـــدا ، در دم  اجـابــت می کنــد


 
 
امیر ساقریچی -رها

 

 

مقام عشق 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -5, | بازديد : 352

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 22 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


افسوس که دير مرا يافتی،

 آنقدر دير که ستاره هايم خاموش شدند،

 آنقدر دير که روز هايش را توان شمارشم نيست! اما نترس،

 من برين باورم که هنوز همينقدر

 فرصت برای دير شدن باقيست!

 اگر مي خواهی بدانی

چقدر برای با هم بودن فرصت داريم،

روزهای دوری را دانه دانه بشمار...

مبادا باز هم دير کنی!

 

امیر ساقریچی-رها

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -5, | بازديد : 178

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 22 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

این منم، یک شاعر
شباهنگام وقتی سکوت میان من و چشم های زیبای تو به پهنای تاریکی گسترده می شود و نوازش از سرزمین گرم دستانت کوچ می کند، آهسته پنجره ی خانه را می گشایم و ماه را در آغوش می گیرم و سخت می گریم. آسمان هم که از دیدن اندوه این شاعر سخت مکدر شده است، از روی همدردی در لحظه ای گره از بغض فروبسته می گشاید و قطرات باران با نوایی خوش بر بام خانه فرو می ریزند. ناگاه تو از برکت این هیاهو خواب را فراموش کرده، چشم می گشایی و آفتاب یک بار دیگر چونان صبحی دلفریب طلسم تنهایی مرا با طلوعی شورانگیز باطل می کند
 
 
این منم،یک شاعر
 
 
همچو شمعی سوزان، غرق نورافشانی
دیــده ای دریــــایی، گونـــه ای بـــارانـی
مثـل یک دیـــوانــــه ،خستـــه از آدم هــا
قفلِ لب خـاموشی ، گوشه ای زنــدانـی
 
 
واژگـان در یـــادم ، بیش و کم   دلتنگنـــد
دفتــرم می گریـــد، در فــــراقِ لبخنـــــد
در خـــودم پنهـانم، غصه ام مـی گیـــــرد
وقتی از احساسم،  دیگران می ترسنــد
 
 
بالِ پــروازم نیست، با قفس مـــأنـــوسم
حک شده ست از آغاز، غصه در قاموسم
در تضاد است انگار ، شـادمانی بـــا مـــن
چون قلم بر گیــرم، جـــان دهد فــانوسم
 
 
روز مـن می جنگــد ، با هـــراس از فــردا
هر نفس می میــرد ، در غمی نــو پیـــدا
در دلِ خامــوشم ، آتشی پـابـــرجــاست
وز شب مـــن دارد ، نـامِ خـــود را یـــلــدا
 
 
در تنم بیـــداری، مـوجـب ویــــرانی ست
روحم اندر تبعیــد، غرقِ سرگردانی ست
می نویسم امــا، از صــداقــت سیـــــرم
گرچـه در اشعارم، خصلتی انسانی ست
 
 
این منم ، یک شاعــر، صاف و بی آلایش
همچنـان آیینـــه، فــــارغ از فــــرسایـش
عاشقِ مـن بـــودن، کارِ آســانـی نیست
مـی رود از یــــادت ، در بــــرم آســایـش
 
 
مهربان باور کن ، عشق من بیماری ست
تلخی این تصمیـم ، لطف دورانگاری ست
یا فراموشم کن ، یا سفر خــواهــم کــرد
با رها خو کردن ، عین خویش آزاری ست

 


 
 
امیــر ساقریچی -رها

 

 

 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -5, | بازديد : 184

صفحه قبل 1 صفحه بعد