تبلیغات اینترنتیclose
خاطره های بی غبار -17
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

خـــزان رو کـرده بـــا چشمِ گهـربـــارت بـــه دامــانم
چــه پاييــــزي که از لبخنـده اش همچـــون بهارانم!

سرشکي گـر عطـش بنشانـد از قلبت زهي طوفان
زعشــق آيينــــه مي سازم که ابـــراهيـــــمِ دورانم

دريــن بـــرزخ که عيــاري نشانِ مهر و دلداري ست
بپـــا کـن آتشــي سوزنـــده... تـا بيني گلستــانم!

شرابي کهنـه بودي و تـــو را يک جــرعه نوشيـــدم
کويــــري تشنه ام ديـــدي و بخشيـــدي به بــارانم

بسي سيـــرابم از مهرت که يکسر روزه مي گيـرم
که دريـــا منقلب گـــردد ز رشـکِ چشمــه سارانـم

چو عـذري تازه مي جويي بيا اين سينـه بسم الله
بــزن با حـــربــه ي عـريــــان تــري از تيـــرِ مــژگانم

مـــرا شکرت ز نوميـدي رهانيده ست و خـــرسندم
که يــــاد دلنــــوازت دم بـــه دم گيـــــرد گريبـــانـم!

هـــزاران آرزو در دل، چــو مـــوجي بـر لــبِ ساحـل
طريقي تـــازه مي جـــويـــــد سرابـي در بيــابـــانم

ز پا افتاده کي دانـد چـه حاصل مي کنـــد مجنــون
چه سودي مي برد آنکس که مي گويـد پشيمانم؟

نمي ارزد دريـــن فـرصت هزار علت بـه يک حسرت
بيا اين سينـه ويـن خنجر چه خواهي بهتر از جانم؟

دمـي سر بـــر سرم بگــــذار و پـابنـــدِ جهـــانم کن
که دُر بنيــــان نهد شبنم ز چشــمي در زنخـــدانم!

بـــه گيــسويِ تـو مــي بنــــدم دخيـــــلِ آرزوهــا را
من آن مـــرغــم که در اوجـــم ولي پــابنــدِ زنــدانم

بـه لطفِ ساغري غلتان چنان سرمستِ احساسم
که گُــل مي پــــرورد حـافظ بـه بـــاغِ سبزِ ديـــوانم

منم خورشيـدِ شام افکن، صبــور و ساکت و روشن
تو تا با مـــن وفـــاداري زميــن چــرخــد به فــرمانم

عنــان مي گيـــرم از دنيــا، دليـر و قرص و بي پـروا
خـــدا هم مي کنـــد حيـــرت ز استحـــکامِ ايمــانم

چـــو دوران بگذرد فــردا... مــرا استــــاده تــر بيني
بــرويــــد لاله ي سرخـــي ز قلبِ ســــبـــزه زارانم

بيا جــانِ «رهـــا» يکــدم، بخـنـــد و بـــرقـــرارم کن
جـــدايي از تو و عشقت، نه مي خـواهم نه بتوانم

 

امير ساقريچي -رها

 

 

خـــزان رو کـرده بـــا چشمِ گهـربـــارت بـــه دامــانم 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 242

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


مهِ مهر آينه ي روشني از خاطره هاست
فصلِ پاييز و... من و مدرسه و

کيف و کتاب!
کودکي بودم و با جوهره ي شور و اميد

ياد دارم که شب از شوق نمي بردم خواب
مادر آهسته به من گفت:

چه آقا شده اي!
و کشيدش همه تن عاطفه

دستي به سرم
پدرم آمد و...

لبخندِ مليحي زده، گفت:
نکند وقتِ سحر خواب بماني پسرم؟

تا خودِ صبحِ خدا منتظرِ معجزه بود
پلکِ وا مانده ي من در دلِ تاريکيِ شب!

يکنفس ذهنِ مرا
وسوسه کاويد و عجب

در سرم وحشتِ آينده نمي سوخت ز تب!
شب گريزان شد و

خورشيدِ فروزنده شکفت
ز دعايي که...

مُجدانه اجابت شده بود
بوسه بخشيده به قرآنِ بغل کرده يِ يک

رحلِ چوبين که ظريفانه منبت شده بود!
از همان بدرقه

اين خاطره در يادِ من است
که زمين پشتِ سر از ريزشِ آبي تر شد!

سرخوش از خانه برون رفتم و شادان بودم
شامِ طولاني و کابوسِ زمان آخر شد!

تا خودِ مدرسه بي وقفه دويدم آن روز
جانم آن لحظه...

چنان رخت و لباسم نو بود!
هر قدم يک ورق از ثانيه ها خط مي خورد

کودکي در سبدِ زندگي ام
رهرو بود!

در همان دوره که ما تازه محصل بوديم
وطن آزرده ي رگبارِ مسلسل ها شد

بمب و موشک
به سرِ مردمِ ايران مي ريخت

آخرين ميز کلاس عاشقِ تنبل ها شد!
شيطنت عاقبت تلخ و غم انگيزي داشت

چشم مان آينه اي بود و
گزارش مي کرد!

پايِ هرکس ز گليمش که فراتر مي رفت
ناظم مدرسه با ترکه نوازش مي کرد!

تويِ صف يکسره در حالِ شرارت بوديم
طرفِ بازي مان آدمکي فرضي بود

وانچه از روي کرم خرجِ رفاقت کرديم
جزوه ي ژنده ي صد تا شده اي

قرضي بود!
روبَهِ خيره سري رويِ درختي در باغ

زاغکي ديد و
طمع کرد و پنيرش را خورد!

ريزعلي در دلِ شب يک تنه
با فانوسي...

سهمِ ارزنده اي از گنجِ فداکاري برد!
بهترين دلخوشي ام مهرِ معلم ها بود

لحظه اي روشنيِ شعله ي شمعي بودن
خط خطي کردنِ آن تخته سياهِ کوچک

عزمِ مبصر شدن و قلدرِ جمعي بودن!
مانده از آنهمه شور و هيجان تصويري

در پسِ پنجره ي بسته ي بيداري ها
من همان طفلِ پر از شادي و شورم

اما...
غرقه ام در دلِ دريايِ گرفتاري ها!

قد کشيديم و
از آن خانه ي زيبا رفتيم!

ماحصل از گذرِ خاطره ها يکـ آه ـ است
از «رها» مانده همين شاعر و

فردا... افسوس!!!
زندگي با همه ي خوب و بدش کوتاهست!

 

 

امير ساقريچي -رها

 مهِ مهر آينه ي روشني از خاطره هاست

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 260

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

تو با چشم هايت چکار مي کني؟
با آن دو دريچه ي رويايي

چه شوقي...
به جانم مي ريزي

که از اين فاصله
جهانم روشن مي شود؟

صدايت چه معجزه اي دارد
که هزار سمفونيِ خوش الحان

محوِ تنها يک سلامت
سکوت مي شوند؟

آن دست ها
با چه گِلي سرشته شده اند

که تمام دردهاي تنِ آدمي را
به تاراج مي برند؟

لبخندت به کدام آينه همانند است
که هر بار مي خندي

خودم را...
اينهمه خوشبخت مي بينم؟

مي خواهي دوستم داشته باشي؟
بايد فکر کنم!

بايد فکر کنم...
کجا بندگي را تمام کردم

که خدا به خاطرم
از خيرِ با تو بودن گذشت؟

 

امير ساقريچي-رها

 

 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 304

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 


خنـــــده ي گــرمِ يک صبـحِ روشن؟
ريـــــزشِ نـــــرمِ بـــــــارانِ زيـبــــــا؟
رويشِ مـحـــوِ گل هـــاي وحـشي؟
لـکنـــتِ عـــاشقـــي نـــاشکيـبــا؟
...
سنجـــشِ حجمِ سبزينــه در بـرگ؟
چــــرخـشِ سيـــب افتــــاده در آب؟
کشــفِ يــک عنصــرِ کيـــميـــــاوي؟
گـردشِ عطرِ يک غنچــــه در خواب؟
...
لــــذتِ نــــابِ مــــــوج از تـــلاطـــم؟
عـلـتِ جــــــزر دريــــا پس از مــــد؟
اکتشـــافِ زمــيــــن گــاهِ اشـــراق؟
نبـضِ پــــروانـــه در مکــثِ ممتــــد؟
...
جــــوششِ گنـگِ اصـــواتِ اشيــــا؟
رنــگِ قـــوسِ قــــزح بعــد طوفـــان؟
عطســه در صورتِ قـــاصــدک هــا؟
آهـــواني بــه جنـــگل خــــرامــــان؟
...
لاجــــورديـــــن رخِ آسمــــان هــــا؟
پــــرتـــوِ اخـــتـــــري کهکشـــانــي؟
ابتکـــــارِ زمــــــان دستِ تسريــــع؟
نــرميِ بــــوسه بـــا مهــربــــانــي؟
...
رعشـه ي قلبي از روي احسـاس؟
ســـايــشِ پلــکِ آلالـــه بــــر بــــاد؟
منبــــعِ نــــــورِ مهـتـــــابِ روشـــن؟
حکمتِ جمـــع و تفـــريقِ اعـــــداد؟
...
هــــرمِ آغـــوشِ تــب دارِ خورشيـد؟
بــــويِ خـــوب زميــــن در بهـــاران؟
رقــصِ نــت هـــا به اصـــرارِ گيتـــار؟
گرمـيِ جمــــعِ شب زنـــــده داران؟
...
با چـــه تصويـــــري ازعشقِ پـــاکت
مي تــــــوان شعرِ نابي سرايــيــد؟
بـــا چــــه ادراکي از زنـــــده بـــودن
دل بديــــن قصه ي تـــازه بخشيـد؟
...
از تـو مستِ حقــــايق... نـــوشتـن
کـارِ يک شــاعـــرِ بي وضــو نيست
اي که در من بـه سازش نشستي
زنــــدگـي جــــز هميـن آرزو نيست
...
مانـــدني بـــاش و عـاشق تـرم کن
کيــــن عطش در تنم استـــوارست
تا تـــــو هستي نفس هــا عـزيـزنـد
تا تـــو باشي رهـــا مــانـــدگارست

 

امير ساقريچي -رها

 

 

خنـــــده ي گــرمِ يک صبـحِ روشن؟
 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 262

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |


دستِ ديــوانـــه سنگِ بـــد زدنم، نفسم طعنـــه مي زنــد به تنـور
خستــه ام، خستــه از زميـن و زمـان، خستـه از زندگانِ اهلِ قبور

درد مــن دردِ همصدا شدن ست، بــا جهـاني ستــــرون و کــر ولال
يک طرف عقلِ بي دفـــاع و سپـر، يک طرف مستي و زوالِ شعــور

روز و شب غصه ها دچــار منند، من دچارم به غصه ها شب و روز
غم کجا دختري که خاصه شود، با همين جهلِ ساده زنده به گور؟

تلخيِ مـانــدن و خلاصه شدن، وحشت از رفتــن و دوبـــاره سقوط
پوچيِ حرکتي که زندگي است، روز و شب بي هدف بسانِ ستور

هــر طرف راه و هــر دو پا بـه بغل، هر نفس آه و سينـــه در خفقان
يک جهت بي گنــاهيِ مـــن و دل، سوي ديگـر عــذابمــان ز قصـور

مي شود از زميـــن بهانه گرفت؟ مي تـــوان با زمان مجـــادله کرد؟
چــرخ زيـــريــنِ آسيـــا شده ام، اکتفــا مي کنــم به سنگ صبـور!!!

صحبت از مــانــدن ست و اينهمـه تب، لمسِ تـــاريکيِ ازالــه شده
درد پيچـيـــده ي بکــارتِ شـب، پشـت دروازه اي بـــه وسعـتِ نـــور

لطفِ ايزد که منقضي شده است، شوقِ بودن هماره رفته ز دست
مـــرده ام، زنــــدگي دوبـــاره مـــرا، مي زنـــد مخفيانـه تيـکِ حضور

در سرم ساعتي به قصدِ جنـــون، زخميِ کوبــــه کاريِ بدلي ست
ماهم از آسمان فتــــاده به خـــاک، هــرمِ خورشيــدم از بلوغِ نمور

شوريِ اشکِ چشمِ يخ زده ام، طعمِ شيرينِ لحظه هاي من است
بي لبــاس آمــدم بـه جنگِ تنـم، مي روم عــاقبت بـــرهنـــه وعــور

اشکم از گونه پر کشيد و شکست، ديـــده زنگارِ غم گرفت و فسرد
خنـجـــــرم مي زنـــد تعلل مـــرگ، زحمتــم مي دهـــد تــوهــمِ زور

سنگِ اين خستگي شکسته پرم، زخمي ام در قفس بدست رها
ايـــن منم بـــر فـــراز قلــه ي قـــاف، يکـه در منتهــايِ چـــاهِ غــــرور

 

 

امير ساقريچي -رها


دستِ ديــوانـــه سنگِ بـــد زدنم،  

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 146

صفحه قبل 1 صفحه بعد