تبلیغات اینترنتیclose
خاطره های بی غبار -18
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ شنبه 28 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

اي قاصدک
که از دلِ طوفان گذشته اي

همراهِ پرسه هاي غربتِ اندوهناکِ من
با تکيه بر سکوتِ رسايي شنيدني

چونان فرشته... بال زنان....
در مغاکِ تن!

مهرت...
هزار پنجره دارد به سويِ ماه

قلبِ تو منشاءِ نوري هميشگي ست!
در چشمِ گريه سوزِ تو

بارانِ بي امان...
سرچشمه ي اميدِ جهاني

به زندگي ست!
بايد تو را نخوانده ز بَر کرد و دم نزد

کز سينه ات قداستِ آيينه ها شکست
در آسمانِ چشمِ تو بايد

پرنده بود!
بر شاخه ي درختِ ستبرِ دعا نشست!

تنها خدا که عاشق و ديوانه ي تو نيست
من هم تو را به قدرِ همو مي پرستمت

سدي ميانِ روح و سکون
عامدانه... کاش...

پيش از طلوعِ صبحِ ازل
مي شکستمت!

هرجا تو باشي...
از غم و ماتم نشانه نيست!

هر دم که بي اراده فرو مي بري دعاست!
وين کز نگاهِ هر دو جهان همدمِ مني

خود شاهدي برين مکاشفه
در بابِ مدعاست!

مرغِ سعادتي که به دوشم نشسته اي!
چون گوهري گران

مناعتِ طبعت ستودني ست!
با واژه ها چگونه تو را ديدني کنم؟

باور مکن که عزت نفست سرودني ست!
آه اي بهشتِ رايحه... نيکوتر از بهار

مه با نگاهِ خنده ات از سکه اوفتاد
ظلمت عنانِ اسب زمان را گرفته بود

شوقت به قلب ثانيه ها
جانِ تازه داد!

با من بمان...
که تشنه ي از نو سرودنم

آري توانِ معجزه در انحصارِ توست
وردي بخوان...

مگر طلسمِ شبِ تيره بشکند
وقتي دوباره شعرِ رها بي قرار توست!

 

 

امير ساقريچي -رها

 

اي قاصدک  که از دلِ طوفان گذشته اي

 


 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 320

نوشته شده در تاريخ شنبه 28 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 


«دوستت دارم»
خدايا!!! اين کلام از توست؟!

من کجا، احساسِ زيباي تو اي ماهِ جهان افروز؟
در دلم شام از سياهي طرحِ دهشت داشت

از کدامين سو... کدامين ور...
بر آمد آفتاب امروز؟

آمدي آن سان که صبحي دلربا
بعد از شبي خاموش!

وز قدوم مهربانت
خانه ي قلبم گلستان شد!

با نوازش... درد را
از پيکري زخمي گريزاندي

با شکرخندت...
سراي قلبِ يک شاعر

چراغان شد!
با من از شادي بگو کين اشتياق از توست

از جهاني امن تر!
دنيايِ زيباتر!

من تو را ديوانه ام، ديوانه داني کيست؟
عاقلي... مرهونِ قلبي ناشکيبا تر!

در هوايت مي توان روزي بهاري داشت
با خيالت همدمِ پروانه شد

گل را به رقص آورد!
مي شود با عطر گيسويِ تو

حتي در خزاني سخت
با سهولت...

چشم و ابرويِ طبيعت را مصفا کرد!
عطر مواجِ تو رودي ساري و جاري ست

ماهِ رخسارت...
چراغِ شامِ هامون است

سِحرِ موسيقاييِ دريايِ گيسويت
رقصِ گندمزار عرياني طلاگون است!

عاشقم باشي سعادت کمترين لطفِ خداوندي ست
غم از اعجازِ نفس هاي تو خواهد مرد

زندگي در اوجِ کوتاهي
به هيچ علت...

غبطه بر فرداي نا پيدا نخواهد خورد!
تا تو را دارد «رها» از عشق خواهد گفت

مردمان نيک از شرابِ شعر مي نوشند
مي رسد روزي

تمامِ عاشقان در شهر
بي شراب... از خواندنِ نامِ تو مدهوشند!

 


امير ساقريچي -رها

 

خدايا!!! اين کلام از توست؟!

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 325

نوشته شده در تاريخ شنبه 28 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

بي تو هر ثانيه صد دفعه دلم مي گيرد
آنچنان سخت...

که ناباوري اش آسان است!
مي چکم، مي شکنم، مي گذرم... مي ميرم

فصلِ سرسبزِ دلم زخميِ يخبندان است!
پشتِ هر منظره...

روياي تو را مي جويم
گويي از آهِ من آيينه وضو مي گيرد

قطره اشکي به وضوح از ضربان مي افتد
شبنم از رخششِ اين حادثه

رو مي گيرد!
هر طرف خاطرها مرتکبِ تکرارند

زندگي بي تو...
درين لحظه چه رنگي دارد؟

چه کسي پنبه ي فريادِ مرا مي کوبد
که سکوت اينهمه نجوايِ قشنگي دارد!؟

به زمان گفته ام:
«آسوده، شتاب آزاد است!»

نکند زخميِ جان کندنِ نافرجامي؟
بگـُـذر، کهنه کن اين چرخشِ طولاني را

خسته ام از تو... و...
دلخسته تر از ناکامي!

چه کسي حال من و پنجره را مي فهمد؟
تو نباشي ز خدا هم خبري اينجا نيست!

بي تو فردا که رسد، در قفسِ تنهايي
اثري از من... و...

دلتنگي من پيدا نيست!
کاش از آينده خبر هاي خوشي مي آمد

از پريشانيِ بي وقفه کراهت دارم!
تو به دور از منِ ديوانه

چه حالي داري؟
من که مُـردم ...

که هنوز اينهمه طاقت دارم!
يا تو برگرد و مرا همسفرِ رويا کن

يا تنم شکوه به سوزانيِ تب خواهد برد
يک نفس خاطره شو، حالِ «رها» را خوش کن

که قلم بي تو درين غمکده
خواهد پژمرد!

 

 

امير ساقريچي -رها

 

 بي تو هر ثانيه صد دفعه دلم مي گيرد

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 224

نوشته شده در تاريخ جمعه 27 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

دل در تــــنِ ديــــوانــــه ام، فـــرمـــانـــروايــي سـرکش است
لطفـش نـــويــــــدِ دوزخ و... قــهــرش عـــــذابِ آتـــش است
يک لحظه عــاطـــف مــي شود، عمـــري تحـــکم مي کنـــد
زنـــدان به زنــــدان مي بــــرد، بيـــــراهه تنهـا راهش است!

در واديِ انســــان شـــدن... پيــــــش از ازل جـــــان داده ام
زيـــــن سان چــــو اشکي منفصل در اوجــــم و افتـــــاده ام
در مـــــن طلسمِ زنــــــدگي بــــانـــگِ شکستـن مي زنــــد
بــر ديـــــده منــت دارم و... بــــا جــــــان و دل آمـــــــــاده ام

با خـــود مـــــدارا مي کنـم کيــن آيــــه ي درمانــدگـي ست
عشق است و در آيينـــه اش شاهي نشانِ بنـــدگي سـت
آهـــم کجــــــا و آسمـــــــان؟ دردم کجـــــــا... آرامِ جــــــان؟
در خــــود شکستم آنچنـــان، گويي دمِ سازنــــدگـي ست!

مَـــردم که تنهـــايي مـــــــرا، تنهـــا خطابــــم مـــي کنـــــــد
آسان دريـــــن ويـــــــران ســـرا، دردي خـــــرابم مي کنــــــد
چــون شمعِ سوزاني نفس خـــــرجِ شمـــــاتـــت مي شود
وقتي سرشکي شعـــله ور... غـــــرقِ عــــذابم مي کنــــــد

آه اي خـــداي خيـــــره سر، بــــا غصــه هــــا يــــــاري مکن
من بنـــــده ي خـــــــوب تــــوأم... قصـــــدِ طلبکـــــاري مکن
سلطانِ عشقـت خستــــه از دل بستن و دل کنــــدن است
دنيـــــا کفــــايــت مـي کنــــــد! پــس مــــــردم آزاري مـکـن!

بگـــــذار از ايـــــن دلبستـگي... سهــــم مـــــن آزادي شـود
غم سينــــــه را خــــــالي کنــــد... آکنــــده از شادي شــود
هر جـــــا سعادت بي دريـــــــغ از آسمانت مي چــــکيـــــــد
از شاعــــري شوريـــــــده هم در آن ميـــــــان يـــادي شــود

مست از فــــــراموشي عجــــب بـــا عاشقت تـا مي کنـي!
ايــــن دشمني هــــا را چــــــرا بــــا سنگِ خــارا مي کني؟
عاشق شو تا پرسد «رها» هفت آسمان بخشيدني ست؟
وان دم ز خيـــــلِ عاشقـــــان، خــــود را مبــــــرا مـي کني!

 

 

امير ساقريچي -رها

دل در تــــنِ ديــــوانــــه ام، فـــرمـــانـــروايــي سـرکش است

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 235

نوشته شده در تاريخ جمعه 27 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 رازهايي چه سترگ! زخم هايي چه عميق!
زندگي کشفِ کدامين طرفِ پنجره است؟

اين چه دردي ست...
که تا لحظه ي پيدايشِ مرگ

عطشِ واضحِ فريادِ تو بي حنجره است؟
غرقِ خاکسترِ سوزانِ هبوطم نکنيد!

من به اندوهِ زمين قبلِ سفر باخته ام
متبلور شده در حوضچه ي طالعِ من

ترسِ آينده که...
در باور خود ساخته ام!!!

نه... نبايد که قفس شوقِ مرا کور کند
مي توان در دلِ شب روزنه اي کوچک يافت

مي توان رد شد از آوارِ مکان بي پرواز
گيسِ مواجِ زمان را به فريبايي بافت!

مي توان بر تنِ تفتيده ي هامون باريد
همچو باران...

که صميمانه و تنگاتنگ است
ساده با پر زدنِ قاصدکي شادي کرد

که به اندازه ي يک مزرعه
خوب آهنگ است!

من به لمسِ همه ي وسوسه ها مشتاقم
لغزشِ شبنمِ تر را به سحرگه ديدي؟

نبضِ سبزينه ي گلدان اتاقم پيداست!
وز تنِ جاريِ يک رود نوازش چيدي؟

در دلم آينه اي دارم و عشقش نامند!
من بدين واژه جهان را

به زبان مي گيرم!
همچو پيچک...

به تنِ عقربه ها مي پيچم
و شراب از بنِ چشمي نگران مي گيرم!

ابر احساسِ من از رايحه آبستن شد
در همان دم...

که خدا با گلِ ميخک روييد!
غصه ها از سبدِ زندگي ام افتادند

شب که سرشاخه ي اشعارِ مرا مي بوييد!
در دلِ هاونِ اين سينه چه را مي کوبند؟

از کدامين ترکِ اين شور و نوا مي جوشد؟
گنگيِ معجزه ي اين همه آرامش چيست؟

روحم از چشمه ي شفافِ کجا مي نوشد؟
من به ابهام همين يک نفس ايمان دارم

حالم آينده و...
فرداي مرا مي سازد
لمسِ نورسته ي شاخي ز تنِ نيلوفر
در همين ثانيه دنيايِ مرا مي سازد

زندگي در نظرم با همه ي تلخي ها
بهترين موهبت و زنده ترين تصويرست

آنچنان مي زيم آزاد و «رها» در طوفان
که پس از اين دمِ بي وقفه
نگويم ديرست!

 

 

امير ساقريچي -رها

 


 رازهايي چه سترگ! زخم هايي چه عميق!

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 229

نوشته شده در تاريخ جمعه 27 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


چـــون عطرِ خـــوبِ خــــاکِ باران خورده يـادت
يـک شب جهــانـم را غـنــي از زنـــدگي کــرد
از در رسيـــدي شاهــدِ گلخــنــده ات خـــواب
ســروِ سهي را ممـلــو از بــــالنــــدگــي کــرد

در چشـمِ تاريــکم بـــه نــاگـــه بـــذرِ مهتــــاب
روييـــد و دنيــــا خيـــــره شد از تــــابشِ نـــور
آيينــــه گـــون رودي خــــروشــان بـــا محبــت
جـــاري شد از سرچشمه ي رويـــايِ محصور

مـن خيـــره بـــاور کرده بــودم مُــرده ام پـــاک
تــا بـــــا نـــــوازش آشنــــا کـــــردي تــنــــم را
گفتــي سلام آهستـــــه و دور از خـجــــالــت
بگشــودي عمـــــداً دکمـــه ي پيـــــراهنـــم را

يک سر تـــو بـــودي، آسمـاني خــالي از ابــر
يک ســو هـــراس از اوجِ پــــروازي نــمــايــــان
وا مانــــده با تــــرديــــدِ مانــــدن يــا نمانــــدن
مشتــــاق و بــي ميــــل و طلبکار و پشيمـان

در شهـر گيـــسويـــت نفــس را تـــازه کـــردم
دشتـــي پــــر از آلالـــه آنـجــــا واژگـون بـــــود
چشمت که با چتري سيه ديوانه مي ساخت
دريـــاچـــه اي پـــاکيــــزه در حـالِ سکــون بود

آهـستــــه در تسليــــمِ تــب لـب مي نهــادم
بــر ملمــلِ يــــاسِ سپيــــدِ سيــنــــه هــايـت
دستـــانم آنســويِ لطـــافت مي گــذشتـنـــد
بـــا احتيـــــاط از جــــانــبِ نـــرمينـــه هـــايـت

در شهــرِ آغـــوشــت خـــــرامــــان آهــــوانــي
طيــــف و طبيــــعت را بـــه بازي مي گرفتنـــد
گــل هـــاي زيبـــا فــوجــي از پــــروانـــه هـا را
رقــصنـــده و مســـرور و راضـــي مي گرفتنــــد

عشقي حقيقي فـــارغ از هـــرشرم و تـرديــد
بــر پـــايـــــه ي قـــرصِ شواهـــد مبتنــي شد
بـا هـــرمِ آغــوشـت بهـشت از سکـــه افتـــاد
غــم مـــرد و حسـرت از جهـانــم رفتنــي شد

چــون کشتيِ نــوحــي زمان درعــالمِ خــواب
حتــي به طوفـــان لحظــه را در مي نــورديـــد
آنـقــــدر از آرامـــش دلِ رويــــــا جــــوان شـــد
کان عقـــربک هــاي رَمـــان را بــي اثــــر ديــد

آخـــر تــــو اي زيبــــا چــــه کردي بـــا دلِ مــن
کز حسرتت عمـــري چنيـــن چشم انتظــارم؟
آن شب گــذشت از پيشِ رو، بيـــداري آمــــد
امــــا هـنـــــوزم... از نبــــــودت بــي قــــــرارم

در جستجـــويت از زميـــن دل کنــده ام پـــاک
شايــــد ميــــانِ آسمـــان هــا خـــانـــه داري؟
يـا يک شبِ ديگــر مــــرا مهمــــانِ خـــود کــن
يا عـــاشقت مي ميــــرد از چشـم انتظــاري!

تا زنـــده ام بـــاز آ مـرا بـــي بــــال و پـــر ساز
يک شب هـــزاران شب کجــا گرديــده؟ بـرگرد
بي وقفـه مي خــوابـــد رهــا در مهلتِ عمـــر
تـا عــاقبـت رامــت شــود ايــــن روحِ شبـــگرد

 

امير ساقريچي -رها

 

 

چـــون عطرِ خـــوبِ خــــاکِ

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 137

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

یــک لحظــه بخنـــد و بــا لبـــانـت
گل هــــایِ نچیــــده را هـرس کن
گیـســویِ تـــو منشــاءِ بهار است
بـــا رایحـــــه دعـــویِ نفـس کـــن

خـــورشیـــــدِ نگـــاهِ مهربــــانـــت
آیینــــه ی روشنِ نکـــویـــی ست
در چشمِ تـــو مـــاهِ عـــالم افــروز
ذاتــاً بـــری از کنـــاره جویی ست

از لطـــفِ مکــــــررت بنــــوشــــان
مـا را که خطــا نکـــرده مستیــــم
حـالا که پـــس از قصــــورِ خلقــت
دلبستـــه ی عهــــدی از الستیـم

پیـــــدا شـــده ای که زنــــدگی را
جـــــز با تـــو تبِ سفــــر نبـــاشـد
زیبــــا شــــده ای که بــا حضـورت
ایــــن خــــاطره بی ثمـــر نبــاشد

هـــر دم کـه دلم بهـــانـــه گیــــرد
یـــادِ تـــو شکیبِ رنــجِ دنیــــاست
مهری که مـن از تــو می شناسم
از قلـــبِ تپنـــــده تـــا ثــریــاست!

عاشق چــــو هرآنکسی تو را دیـد
دیــــــوانـــه چــــو ذره از هــــزاران
در دستِ تو مـــومـم ارچــــه آهـن
در پـــــایِ تو خـــــاکم ارچــه باران

سرمایه ی عمرِ رفته عشق است
شــوقی که کلیـــدِ آشنایـی ست
بیچــــاره سخنـــورت «رهـا» بیـــن
کز سویِ تــو لنگِ اعتنــایی ست!

 

 

امیر ساقریچی -رها

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 236

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

تنها خاستگاهِ نفس هاي پراکنده ام
دردِ دوست داشتنِ توست!

تو فقط بداهه بخند
من هر چه بيشتر درد بکشم

طولاني تر...
عمر مي کنم!

...
نگاه کن!
امشب تنها براي تو زيبا شده ام

روياهايم قافيه ندارند
اما... با نوازش

قصيده اي مي سازم
که از هر جايِ تنت

سراغِ دست هايم را بگيري
راه را نشانت بدهند!
...
همه ي عمر يک طرف
اين چند دقيقه خلوتِ عاشقانه

با تو... يک طرف!
تنها به همين دم

که از عطرِ اعتماد آکنده است
فکر کن!

من با دست هايم
همه ي راه هاي رفته را

باز مي گردم!
...
مي داني؟
تا خيالت هست

هنوز... زندگي
ارزشِ سر سپردن دارد!

همين که زيرِ آسمان خدا نفس بکشي
برايِ باز کردنِ تک تکِ پنجره ها

در هوايت...
بي مهابا خطر مي کنم!

 

امير ساقريچي-رها

 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 255

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |


باران که مي بارد
عطرِِ خاطراتت در خيالم

رها مي شود
آنچنان نرم...

که حتي يک شکوفه
بر خاک نمي افتد!

تا تو موهايت را مي بافي
زمستان از هر سمت و سويي

مرا در آغوش بگيرد
باز سرسبزم!

...
باور مي کني؟
من با مستيِ پلک هاي تو

خودم را بيشتر دوست دارم!
چشم هايم را مي بندم

تا ده نشمرده
ترکم کن!

بگذار...
دردِ اين يک لحظه ام

نديدنت باشد!
که عاشق هرچه دلتنگ تر

ديوانه تر!
...
راستي اگر اين عمر
بي تو مي گذشت

چه مي شد؟
تويي که...

دوست داشتنت
خدا را هم کلافه مي کند!

با همين دست هاي خيس
در آغوشت مچاله ام کن

و از آسمان بپرس...
که چرا هر بار تو را مي بوسم
هاي هاي گريه مي کند؟!

 

امير ساقريچي-رها


 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 260

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

تا در آسمان سراغت را
از فرشته ها نگيرم
هزار شب ديگر هم که نباشي
رويايت
برايم ناز مي کند!

بي تو
همه ي ثانيه ها
در اين خانه
بي قرار و رفتني اند
و تنهايي...
هر جاي تنم دست بگذارد
شعله مي کشد!

کاش
از آنهمه گلِ سرخ
در باغچه ي خاطرم
فقط يک شاخه
بويِ تو را مي داد!

باور کن
تا آخر عمر هم
که نباشي
زمانه...
چيزي از دلتنگي من
کم نمي کند!

به خدا هر بار
به گذشته بر مي گردم
مي بينم درست
در همان نقطه اي
که لبخندت شکل گرفته
دوباره سخت
دلم را باخته ام!

 

امير ساقريچي-رها

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 265

صفحه قبل 1 صفحه بعد