تبلیغات اینترنتیclose
پیچک( امیر ساقریچی) رها
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

ميانِ خلوتِ جانانه ام شبي خاموش
کنارِ پنجره اي بسته

غرقِ غم بودم
سرم پر از چرا و اگر بود و

خسته از تکرار
دوباره با تبِ ديوانه هم قسم بودم

در آن سکوتِ مجدانه
کوهِ دلتنگي...

به قلبِ زخمي ام
آهنگِ استواري داشت

دوباره بغضِ گلوگيرِ تازه اي
يکسر...

در انسدادِ نفس
ميلِ ماندگاري داشت!

به ناگه عقربه چرخيد و گوشم آهنگي
شنيد از آينه اي پينه بسته بر ديوار

زمان به دستِ عاملِ بيگانه
باژگون مي شد

صدا مرا...
به سمتِ دري تازه مي کشيد انگار

نموِ برگِ جديدي به شاخه اي نازک
مرا به عمقِ هياهويِ گنگِ گلدان برد

سکوتِ خانه چو پروانه اي
فروزان بال

اگرچه...
بر بدنِ لحظه هاي من

مي خورد!
مسيرِ مبهمِ انديشه هايِ تو در تو

مرا قرينِ نفس هايِ خاک و باران کرد
به من دوباره...

حسِ شفابخشِ زندگاني داد
سپس به پيشِ خدا برد و

نوبهاران کرد!
گذشتم از دلِ شب هاي سخت و طولاني

بدادم افشره ي ژاله... غسلِ تعميدم
چو کودکي که به جز خنده

بر لبانش نيست
شدم درختي و بالي به ابر ساييدم!

به زندگي پس از عمري
سلامِ نو کردم

کسي زبندِ اسارت مرا رهايي داد
شفا رسيد و سحرگاه ديگري باري

به شامِ تارِ غريبانه
آشنايي داد!

کنون که ريشه
در اعماقِ خاک و پابرجاست

حذر چه دارم از آينده...
وحشيِ طوفان؟

دلم به روشنيِ مهرِِ آسمان گرم است
در ابتلايِ زمستان و

اوجِ يخبندان!
دو صد چکاوکِ بي دل درعنفوانِ بهار

به شاخِ شعرِ رها جمله آشيان دارند
اميد.. و... واژه

که در من به بار بنشسته اند
نشانِ روشني از مهرِ بي کران دارند!

 

امير ساقريچي -رها

 

ميانِ خلوتِ جانانه ام شبي خاموش
 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 265

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

دلشــوره دارم وقتـــي همــراهـمــي
بــا اينکــه پيـشت غـــرقِ آرامــشــم
آســوده مـــي ذارم که تــرکـم کنــي
امــا بـا احسـاست نفس مي کشم

بــرام عـجيــبــه حــسِ بـــا تـو بــودن
تـــو اوجِ بـــال و پـــر زدن... اسيـــــرم
بـــه شـوقِ ديـــدنــت پــُـرِ از غـــرورم
ولـــي نبــــودنـــت رو مـــي پــذيـــرم

هـراسِ مـــن عبــــور ازيــــن صـراطه
درستـــه وحشتي درونِ من نيست!
تــــوهُـــمِ جـــــــدايــــي از تـــــو دارم
نـــه ايــن توهُمِ جــــدا شدن نيست!

نمـــي شه از تـو بگــذرم، نمـي شه
هميـشه عــاشقـونــه راهــو بستي
يــــه آسمـــــونِ پــُــر ستـــــاره دوري
هميـن نفس که پيشِ من نشستي

کنـــارمــــي و ديــــــدنـــت ســـرابـــه
تــو جـــونمـــي، ولــي ازم جـــدايـي
يـــه آشنــــايـــي از تبــــارِ غــــربـــت
غـــريبـــه اي که خيــلــي آشنـايـــي

مي خوام هميشه عاشقِ تو باشم
نـه! اينکــه عــاشقت بشم محــالـه!
سوالِ ايـــن بهــانـــه بــــي جــــوابــه
جـــوابِ ايــــن بهــــانـــه هـا سوالـــه

کجــــــايِ قصــه دستــمـو گــرفتــــي
که ساده گـم شــدم سـرِ دوراهــي؟
کــدوم مسيــــرو شب نشونمـون داد
رسونــدمــــون بــه صبحِ اشتباهـي؟

دلــم گــــرفــتـــه مـــاهِ مــهــربـــونــم
تـــو هــم شبيـــهِ من پـــُـر از تضادي
بـــه قـــدرِ فهـمِ ايـــن ترانــه سختـــه
به هــم رسيـــدن از يــــه راهِ عــادي

 

امير ساقريچي -رها

 

دلشــوره دارم وقتـــي همــراهـمــي

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 574

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |


اغلب عشق را بي مقدمه ابراز مي کنم
اين تماشايي ترين احساسِ بي آلايشِ خداوندي

اين تنها روزنه ي اميدواري
اين عصاره ي شيرينِ حيات

اين واژه ي جادويي
اين شعرِ روان را

که تنها با يک دوستت دارمِ ساده
بي آنکه الفبايش آموختني باشد

به هر زباني ترجمه مي شود
و هر قلبي که در هر کجايِ پهناورِ گيتي

در سينه ي انساني خانه دارد
فارغ از رنگ و

نژاد و
مذهب و

گوناگونيِ انديشه ها و نظريه ها
با بارقه اش گرم کرده

زندگي را ...
چونان رودخانه اي زلال

که به دريا منتهي شود
در بند بندِ وجودِ آدمي

به خروش وا مي دارد!
آري عشق... بال هاي پنهانِ ماست

تنها درختي که در قلب آسمان ريشه دارد
يگانه پنجره اي که محبت را

بي وقفه پلک مي زند
نخِ بادبادکي که به دستانِ نسيم اش سپرده اند

و شاه کليدي که به نرميِ لبخندي کودکانه
تمامي قفل ها را مي گشايد!

آيا اين يک معجزه نيست؟
گويي هر انساني بي آنکه خود بداند، پيامبري ست

بي کتاب و عصا، براي کشفِ بهشتي
که در ذاتِ خويشتن نهفته دارد

و اين رسالتي ست
که تا آخرِعمر به درازا مي کشد

تنها سرمايه اي که با آن تجارت نمي توان کرد
تنها خط کشي که اندازه ها را نمي گيرد

که عشق همانا گونه اي از فراموشي ست
که بعد از هر بخشندگي

آغاز مي گردد!
نمي توان اين قصه را بلد بود و فرياد نکرد

آخر اين آزمون تنها گاهواره اي ست
که کودکِ تجربه را بيدار مي کند

و روح را از هر زنگاري جلا مي دهد
چنان که بارانِ بهاري آيينه ي خاک را

به گاهِ رويشِ بذري پنهان!
عشق غمگين نمي کند

آزرده نمي سازد
تنها نمي گذارد

عذاب نمي دهد
خسته نمي شود

از بين نمي رود
و اگر ديواري در مقابلِ ما مي سازد

با پنجره هاي گشوده مي سازد!
حالا که حقيقتِ اين افسانه را دريافتي

مي خواهم يک بار ديگر صادقانه بگويم:
عاشقانه دوستت دارم!

 

امير ساقريچي -رها

 

امير ساقريچي -رها

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 268

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

مانده ام دست بسته در اتـوبـوس
چه کنـم؟ ديــر مي رسم سـرِ کار
مــي گــزد در فضــــا مشـــامــم را
بـــويِ دوغ و گــلابـــي و سيــــگـار

خيـلِ مردم، دو پشته استـاده اند
چــهره هــا درهم انــد و ناميــــزان
مــي شوم در کمـــالِ نـــاچــــاري
همچـــو ميــمــون ز ميــله آويــزان

اولِ صبـــــح و صـــــد گــرفــتـــــاري
تحــتِ همچـــون فشـارِ در قبــــرم
ايـــن وسط بي اراده لبــريــــزست
کاسه ي لب پــــريــــده ي صبــرم

شخصِ راننده خيلي قالتـاق ست
اهـلِ تـــريـــاک و تيـــزي و زنــــدان
بي امـــان نعره مي کشد مـــردک
چــاکـرم، مخـلصم جنــــاب سروان

از قــضـــا بيـــنِ مــا و خــانــم هـــا
مــرزِ بـــاريــکِ مـــــردم آزاري ست
متلک حـــول و حـــوشِ سرحــدات
واژه هـــايي رکيـک و تکراري ست

عـده اي بي شرف همــان اطـراف
در پـيِ ساده کـــردنِ غــصب انـــد
مي کننـــد از شکــارِ خــــود دوري
حيــــنِ ترمز دوبــاره مي چسبنــد

مــادري بــــا دو بچــــه ي کوچـــک
چــادرش مانـــده لايِ در محبـوس
دخـتــــري بــا شنـــاسه ي نيــــلو
مي فـرستــــد بـرايـمان بلــوتـــوث

پيـــــرمــردي تکيـــــده بــــا اطــوار
مــي زنــــــد پـيــشِ جمعيـت آروغ
پشتِ آن خـــرمــنِ سبيــــل انگـار
لنگه اي گاله مـانـــده در صنــدوق

خـــانمي ضجـــه مي زنـــد: کيفم
بي شرف خـــرجِ خـــانه ام را بــرد
بلبشو مـي شود... کـه سربــازي
مي کنــــد با مــراجعيـــن برخــورد

از دهــــان مـي کشم نفـس، امـا
خـود هوا عنصري سم اندود ست
رو به پايــــان نهــــاده ديــگر پـــاک
سهمِ اکسيــژني کـه محدودست

مـــــردکي از عقـــب پـسِ ديــــوار
تکيــــه دارد به گوشـه ي دنج اش
مي زنــــد دم بـــــه دم به پهلويـم
ضــربـــه هــا بــا سلاحِ آرنـــج اش

هـــر تکــان مغـــز استخــــوانــم را
مي دهد دستِ سيستـمِ اعصاب
مثــلِ يک نسخـــه وقتِ پيچيـــدن
مـي کِشــد آهــــم از نخــاعـم آب

از تـــرافيـــــک و دودِ نـامـــرغــــوب
تا دلي شستـــه انــدرونش رخـت
يک نفر ايـــن ميــــانــه بيمـارست
زيــــر لب نـــاله مي کنـــد بدبخت

ناگهــــان شــوفــــرِ نــــدانــــم کـار
مـي کشد گوشِ دنـده را معکوس
در پـــيِ راهِ در رو مــي گـــردنـــــد
مــردمِ زار و خستــــه و مــأيـــوس

مي پـرم همچــــو جـــانور پـــايين
بــا ـ رهـــاـ ملــت از در و ديـــــــوار
زنـــدگي اتفـــاق شيـريـنـي ست
شکــرِ ايــــزد نمــــرده ام انگـــار!!!

 

 

امير ساقريچي -رها

 

 مانده ام دست بسته در اتـوبـوس

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 292

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

مرا در چشمِ نازت خانه اي هست
که درهايش به سويِ

قبله بازند!
در آنجا صد هزاران

حوريِ شوخ...
به خدمت حاضر و مهمان نوازند!

گرفتارانِ عزلت گاهِ اشراق
از آن کاشانه

سرمستي بگيرند
ز خاکِ خورده بارانش خلايق

نصيب و برکت از هستي بگيرند!
زند رنگين کمان بر آسمان پل

که بذري نو به ايوانش بپاشد
محال ست اينکه...

در هر فصلي از سال
تو گريان باشي و

طوفان نباشد!
پرستوها که در هنگامه ي کوچ

به واقع جدي و مشکل پسندند
به پلکت...

آشياني نو بسازند
دخيل از نو به مژگانت ببندند!

نگاهت آيه ي مهرِ خدايي ست
جهان در قابِ چشمانِ تو زيباست

دمادم صيدِ مرواريدِ غلطان
تماشايِ صدف در قعرِ درياست!

خدا شب ها بدين قصرِ مجلل
گناهِ عاشقان را مي شمارد

سحر با تکيه بر آرامشي ژرف
طبيعت را به خدمت مي گمارد!

چو خورشيدي که شب ها مي درخشد
نگه کردن به چشمِانت ثنايي ست

بگستر ديده را وقتي جهان نيز
هراس انگيز و...

دور از روشنايي ست!
مرا کز مهرت آرامي ندارم

درونِ جعبه ي آيينه جا کن
رها را فارغ از اصوات و نت ها
فقط با برقِ چشمانت صدا کن!

 

 

امير ساقريچي -رها

 مرا در چشمِ نازت خانه اي هست

 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 217

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 


از چشمِ تو يک قطره ي رخشنده فرو ريخت
دنيايِ خيالاتِ مرا دستِ فنا داد!

دلتنگِ سحر
در قفسِ پنجره بودم

غم هايِ مرا سيلِ خروشنده غنا داد!
آخر ز چه رو

راهِ مرا يک شبه بستي
با شبنمِ لغزنده ي آن غنچه ي تابان؟

گويي به دلت مهرِ اهوراييِ من نيست
خون مي خورم از جانبِ شک

ناقلِ طوفان!
با تيرِ نگاهت مزن آهويِ دلم را

کين طفلِ نظر کرده
به ديدارِ تو شاد است

مي رنجد و
پروا کند از مادرِ گيتي

با جوششِ اشکي که ز چشمِ تو
فتاده است!


من با همه ي دبدبه فرمان برِ عشقم
راضي به عذابم نشو اي ماهِ دل افروز

با بارشِ آن ابرِ سيه فامِ نگاهت
آتش به جهانِ منِ دلخسته

نيافروز!
ديوانه ي عشقِ تو سزاوارِ جفا نيست

با ما به ازين ديده ي باران زده تا کن!
سنگين دلِ بي عاطفه

انصافِ تو را شکر
يک بوسه بدين شاعرِ غمديده

عطا کن!
تا آينه ي مهرِ تو سرمايه ي جان است

آسايشِ بي دغدغه ات
نانِ شب ماست!

بي اذنِ لبانت نرود کارِ رها پيش
گلخنده ي شيرينِ تو حکمِ رطبِ ماست!

 

امير ساقريچي - رها

 

از چشمِ تو يک قطره ي رخشنده فرو ريخت

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 261

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


آخر چگونه بگويم چقدر دوستت دارم
وقتي احساسم به فراخورِ زمان

هر لحظه بيشتر مي شود؟
دلارامم باور کن

من اگر همين حالا بنويسم
به اندازه ي تمامِ قلب هاي دنيا


تا تو اين شعر را بخواني
دروغ گفته ام!

 

امير ساقريچي-رها

 

آخر چگونه بگويم چقدر دوستت دارم

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 242

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

دلخستـه از شبي که چـراغش ستــاره نيست
غمگيـــن کنـارِ پنجـره تنها نشستــه ام

دست از تلاشِ باورِ فردا کشيده ام
آيينه ي سکوتِ رسا را

شکسته ام!
يک چشمم ازغَرابتِ ديدن

نمين ز اشک
يک چشمم از قصورِ حقايق


چو رودِ خون!
در من کسي...

هماره به پهلو نشسته است
تا سر نهد...

به شانه ي تفتيده ي جنون!
از لحظه ها که مستِ تکاپويِ رفتن اند

تنها صداي پايِ ـ چرا؟ ـ
مي رسد به گوش!

ساعت چنانکه
تشنه ي درجا دويدن است

بي آنکه ناله اي بزند، مي رود ز هوش!
اينجا عبور خاطره با اقتدارِ شب

در امتدادِ کوچه
سرابي هميشگي ست

حتي به ضربِ صاعقه حاصل نمي شود
بيداري از اسارتِ خوابي

که زندگي ست!
گاه از طنينِ آهِ قلم در مسيرِ شعر

در عنفوانِ حادثه پروا نمي کنم
وقتي لبالب از غم و اندوهِ ساري ام

با دفترم...
اقامه ي دعوا نمي کنم!

حاشا هر آنچه واژه مهيا کنم عزاست
نفرين به من...

که شاعرِ اين شهرِ مرده ام
وقتي اميد و عاطفه را در ميانِ راه

بي اذنِ قلبِ خود
به امانت سپرده ام!

در سرزمينِ حنجره روييده بذرِ بغض
باران به چشمِ بسته

تلنگر نمي زند
ابرِ سيه...

که مادرِ طوفانِ گريه هاست
ديگر لگد به بختِ هم آخور

نمي زند!
اينجا... کنارِ پنجره تنها نشسته ام

دلخسته از شبي که
چراغش ستاره نيست

عمري چنين به نامِ رها در اسارتم
بيچاره عاشقي که دلش سنگِ خاره نيست!

 

 

امير ساقريچي -رها

 

دلخستـه از شبي که چـراغش ستــاره نيست

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 343

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 29 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

اشکي نمي بارد، سکوت آلوده ي غم هاست
بُغضي گلويم را به سختي

در قفس دارد!
بر ذهنِ دور افتاده ام

مي گندد از حسرت
نعشي که در آيينه اي خلوت

نفس دارد!
در من هزاران واژه

نامفهوم و نا مأنوس
در معيتِ تابوتِ شعري

گرمِ تشييع اند!
ابياتِ نافرمان

چنان ارواحِ سرگردان
آيينه يِ بيزاريِ در حالِ تسريع اند!

با هجمه ي تلخِ قلم
پر مي دهد بر باد

آهي... که چونان قاصدک
در سينه روييده ست

بيداري از چشمانِ مردي
زهره مي گيرد

کز فرطِ بيماري
رهِ تب را... نپوييده ست!

اينجا زمان در التهاب از سکه مي افتد
هر شب به شبنم مي نشيند

بستر... از تعريق
يکدم هراس از صبحِ فردا

مي ستاند شوق
يک سو زند بر چهره ي رويا

حقيقت... تيغ!
دارد به سختي امتحانم مي کند ادراک

آزرده ي کابوسِ شب هايي نفسگيرم
با هر نفس يک گامِ ديگر سويِ نابودي

انسان منم... من...
من که دامنگيرِ تقديرم!

اين زندگي ارزانيِ ات بادا خداوندا
يکتا شدن با عزِ خلقت

رو سپيدي نيست!
تا در جهان لمسِ سعادت

صرفِ تمثيل است
ما را به اصلِ آدميت هم اميدي نيست!

گو مرگ ازين در تو بيايد هرچه زيباتر
با بوسه اش احساسِ لذتِ را


بر انگيزد!
قدري نفس... تنها بماند

در قفس... باشد
وهن افکنَد، جانِ رها آهسته بگريزد!

 

 

امير ساقريچي -رها

 

اشکي نمي بارد، سکوت آلوده ي غم هاست

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -19 , | بازديد : 261

نوشته شده در تاريخ شنبه 28 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 تا بالا آمدن فلش کمی صبر کنید :: تشکر می کنم

 لطفا برای اجرا کلید play را بزنید

 مقام عشق
 
 

 

 

 

مقام عشق
 از آن هنگام که دیگر بهانه ای برای با تو بودن نیست، تنهایی در من به بلوغ رسیده و سکوت بر لبانم آشیانه کرده است ، اما با اینکه فاصله ها بین ما قضاوت می کنند هنوز چشم به راه تو دوخته ام. می بینی دلبندم ... گاهی با همین امید های واهی هم می توان زندگی را پیش برد
 
 
مقام عشق
 
 
امشب که این ویرانه را، چشم تو روشن کرده است
غرقِ خجـالت کرده ای، مـه را که ماتش بــرده است
دیگر بــرایــم زنـــدگی ، یک عـــادتِ  بیهوده  نیست
اندازه ی آغـــوشِ تو ، دنیـــای مـــن گستـرده است
 
 
لب تـر کنی با  واژه هــــا ، شب را چــراغــانی  کنم
شکرانــه هر دم یک غــزل ، بنوشتـــه قـربانی کنم
سرمنشاءِ اشعار مــن ، لبخنـــدِ روح افــزایِ توست
خواهی  زمــان را  بـا قلم ، در خــانــه زنــدانی کنـم
 
 
مشتـاقِ دستــان توأم ، تا شعله گیـــرد خــواهشم
بـا زخـمــه ای بــر تــار  دل ، جـــاری  شود  آرامشم
آتش بـــزن  با  بوسه ای ،  پـــروانــه ای  دیوانـــه را
آری نــوازش کن که مـن ، محتاجِ ایـــن فـــرسایشم
 
 
در شهر گیسویت مـرا ، آوارگی هــم عــالمی ست
کانجا تمامِ سجـده ها ، بر پایـه ی شک مبتنی ست
مـن سر بلنـــد از امتحــان ، در مکتب عشقِ تـــوأم
دیگر نمی تـرسم کجا ، شیطان حـریف آدمی ست؟
 
 
فـــردا نمی آیـــــد مگـر، امشـب مـــرا رســوا کنی
بـر دامنت سر می نهم ، بـــاشد مـــرا پیـــــدا کنی
مــن در دلِ چشمـــانِ تــــو، انــــدر پــی آیینــــه ام
تنها نگاهم کـــن دمی، تــــا دیـــــده را دریـــــا کنی
 
 
گهواره ی پیــراهنت ، همسنگِ بــاغ و گلشن ست
وقتی که عریـانی زمین، از عطر خوش آبستن ست
قـدری مـــدارا کن که  شب ، بگریــزد  از  کاشانه ام
چاکِ  گریبانت  چنـــان ، درگاهِ  صبحی  روشن است
 
 
بانگ سروش آمد که غم ، زین خانه  هجرت می کند
ایــــن را نگـاهِ عـــاشقت ، دارد حکایـت مــی کنــــد
حقا  مقـامِ عــاشقی، زیبنــــده ی نـــامِ رهـــاست
وقتی دعـایش  را  خـــدا ، در دم  اجـابــت می کنــد


 
 
امیر ساقریچی -رها

 

 

برچسب ها : ,

موضوع : دکلمه :مقام عشق , | بازديد : 303