تبلیغات اینترنتیclose
پیچک( امیر ساقریچی) رها
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |


باران که مي بارد
عطرِِ خاطراتت در خيالم

رها مي شود
آنچنان نرم...

که حتي يک شکوفه
بر خاک نمي افتد!

تا تو موهايت را مي بافي
زمستان از هر سمت و سويي

مرا در آغوش بگيرد
باز سرسبزم!

...
باور مي کني؟
من با مستيِ پلک هاي تو

خودم را بيشتر دوست دارم!
چشم هايم را مي بندم

تا ده نشمرده
ترکم کن!

بگذار...
دردِ اين يک لحظه ام

نديدنت باشد!
که عاشق هرچه دلتنگ تر

ديوانه تر!
...
راستي اگر اين عمر
بي تو مي گذشت

چه مي شد؟
تويي که...

دوست داشتنت
خدا را هم کلافه مي کند!

با همين دست هاي خيس
در آغوشت مچاله ام کن

و از آسمان بپرس...
که چرا هر بار تو را مي بوسم
هاي هاي گريه مي کند؟!

 

امير ساقريچي-رها


 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 260

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

تا در آسمان سراغت را
از فرشته ها نگيرم
هزار شب ديگر هم که نباشي
رويايت
برايم ناز مي کند!

بي تو
همه ي ثانيه ها
در اين خانه
بي قرار و رفتني اند
و تنهايي...
هر جاي تنم دست بگذارد
شعله مي کشد!

کاش
از آنهمه گلِ سرخ
در باغچه ي خاطرم
فقط يک شاخه
بويِ تو را مي داد!

باور کن
تا آخر عمر هم
که نباشي
زمانه...
چيزي از دلتنگي من
کم نمي کند!

به خدا هر بار
به گذشته بر مي گردم
مي بينم درست
در همان نقطه اي
که لبخندت شکل گرفته
دوباره سخت
دلم را باخته ام!

 

امير ساقريچي-رها

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -18 , | بازديد : 265

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

خـــزان رو کـرده بـــا چشمِ گهـربـــارت بـــه دامــانم
چــه پاييــــزي که از لبخنـده اش همچـــون بهارانم!

سرشکي گـر عطـش بنشانـد از قلبت زهي طوفان
زعشــق آيينــــه مي سازم که ابـــراهيـــــمِ دورانم

دريــن بـــرزخ که عيــاري نشانِ مهر و دلداري ست
بپـــا کـن آتشــي سوزنـــده... تـا بيني گلستــانم!

شرابي کهنـه بودي و تـــو را يک جــرعه نوشيـــدم
کويــــري تشنه ام ديـــدي و بخشيـــدي به بــارانم

بسي سيـــرابم از مهرت که يکسر روزه مي گيـرم
که دريـــا منقلب گـــردد ز رشـکِ چشمــه سارانـم

چو عـذري تازه مي جويي بيا اين سينـه بسم الله
بــزن با حـــربــه ي عـريــــان تــري از تيـــرِ مــژگانم

مـــرا شکرت ز نوميـدي رهانيده ست و خـــرسندم
که يــــاد دلنــــوازت دم بـــه دم گيـــــرد گريبـــانـم!

هـــزاران آرزو در دل، چــو مـــوجي بـر لــبِ ساحـل
طريقي تـــازه مي جـــويـــــد سرابـي در بيــابـــانم

ز پا افتاده کي دانـد چـه حاصل مي کنـــد مجنــون
چه سودي مي برد آنکس که مي گويـد پشيمانم؟

نمي ارزد دريـــن فـرصت هزار علت بـه يک حسرت
بيا اين سينـه ويـن خنجر چه خواهي بهتر از جانم؟

دمـي سر بـــر سرم بگــــذار و پـابنـــدِ جهـــانم کن
که دُر بنيــــان نهد شبنم ز چشــمي در زنخـــدانم!

بـــه گيــسويِ تـو مــي بنــــدم دخيـــــلِ آرزوهــا را
من آن مـــرغــم که در اوجـــم ولي پــابنــدِ زنــدانم

بـه لطفِ ساغري غلتان چنان سرمستِ احساسم
که گُــل مي پــــرورد حـافظ بـه بـــاغِ سبزِ ديـــوانم

منم خورشيـدِ شام افکن، صبــور و ساکت و روشن
تو تا با مـــن وفـــاداري زميــن چــرخــد به فــرمانم

عنــان مي گيـــرم از دنيــا، دليـر و قرص و بي پـروا
خـــدا هم مي کنـــد حيـــرت ز استحـــکامِ ايمــانم

چـــو دوران بگذرد فــردا... مــرا استــــاده تــر بيني
بــرويــــد لاله ي سرخـــي ز قلبِ ســــبـــزه زارانم

بيا جــانِ «رهـــا» يکــدم، بخـنـــد و بـــرقـــرارم کن
جـــدايي از تو و عشقت، نه مي خـواهم نه بتوانم

 

امير ساقريچي -رها

 

 

خـــزان رو کـرده بـــا چشمِ گهـربـــارت بـــه دامــانم 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 242

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


مهِ مهر آينه ي روشني از خاطره هاست
فصلِ پاييز و... من و مدرسه و

کيف و کتاب!
کودکي بودم و با جوهره ي شور و اميد

ياد دارم که شب از شوق نمي بردم خواب
مادر آهسته به من گفت:

چه آقا شده اي!
و کشيدش همه تن عاطفه

دستي به سرم
پدرم آمد و...

لبخندِ مليحي زده، گفت:
نکند وقتِ سحر خواب بماني پسرم؟

تا خودِ صبحِ خدا منتظرِ معجزه بود
پلکِ وا مانده ي من در دلِ تاريکيِ شب!

يکنفس ذهنِ مرا
وسوسه کاويد و عجب

در سرم وحشتِ آينده نمي سوخت ز تب!
شب گريزان شد و

خورشيدِ فروزنده شکفت
ز دعايي که...

مُجدانه اجابت شده بود
بوسه بخشيده به قرآنِ بغل کرده يِ يک

رحلِ چوبين که ظريفانه منبت شده بود!
از همان بدرقه

اين خاطره در يادِ من است
که زمين پشتِ سر از ريزشِ آبي تر شد!

سرخوش از خانه برون رفتم و شادان بودم
شامِ طولاني و کابوسِ زمان آخر شد!

تا خودِ مدرسه بي وقفه دويدم آن روز
جانم آن لحظه...

چنان رخت و لباسم نو بود!
هر قدم يک ورق از ثانيه ها خط مي خورد

کودکي در سبدِ زندگي ام
رهرو بود!

در همان دوره که ما تازه محصل بوديم
وطن آزرده ي رگبارِ مسلسل ها شد

بمب و موشک
به سرِ مردمِ ايران مي ريخت

آخرين ميز کلاس عاشقِ تنبل ها شد!
شيطنت عاقبت تلخ و غم انگيزي داشت

چشم مان آينه اي بود و
گزارش مي کرد!

پايِ هرکس ز گليمش که فراتر مي رفت
ناظم مدرسه با ترکه نوازش مي کرد!

تويِ صف يکسره در حالِ شرارت بوديم
طرفِ بازي مان آدمکي فرضي بود

وانچه از روي کرم خرجِ رفاقت کرديم
جزوه ي ژنده ي صد تا شده اي

قرضي بود!
روبَهِ خيره سري رويِ درختي در باغ

زاغکي ديد و
طمع کرد و پنيرش را خورد!

ريزعلي در دلِ شب يک تنه
با فانوسي...

سهمِ ارزنده اي از گنجِ فداکاري برد!
بهترين دلخوشي ام مهرِ معلم ها بود

لحظه اي روشنيِ شعله ي شمعي بودن
خط خطي کردنِ آن تخته سياهِ کوچک

عزمِ مبصر شدن و قلدرِ جمعي بودن!
مانده از آنهمه شور و هيجان تصويري

در پسِ پنجره ي بسته ي بيداري ها
من همان طفلِ پر از شادي و شورم

اما...
غرقه ام در دلِ دريايِ گرفتاري ها!

قد کشيديم و
از آن خانه ي زيبا رفتيم!

ماحصل از گذرِ خاطره ها يکـ آه ـ است
از «رها» مانده همين شاعر و

فردا... افسوس!!!
زندگي با همه ي خوب و بدش کوتاهست!

 

 

امير ساقريچي -رها

 مهِ مهر آينه ي روشني از خاطره هاست

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 260

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

تو با چشم هايت چکار مي کني؟
با آن دو دريچه ي رويايي

چه شوقي...
به جانم مي ريزي

که از اين فاصله
جهانم روشن مي شود؟

صدايت چه معجزه اي دارد
که هزار سمفونيِ خوش الحان

محوِ تنها يک سلامت
سکوت مي شوند؟

آن دست ها
با چه گِلي سرشته شده اند

که تمام دردهاي تنِ آدمي را
به تاراج مي برند؟

لبخندت به کدام آينه همانند است
که هر بار مي خندي

خودم را...
اينهمه خوشبخت مي بينم؟

مي خواهي دوستم داشته باشي؟
بايد فکر کنم!

بايد فکر کنم...
کجا بندگي را تمام کردم

که خدا به خاطرم
از خيرِ با تو بودن گذشت؟

 

امير ساقريچي-رها

 

 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 304

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 


خنـــــده ي گــرمِ يک صبـحِ روشن؟
ريـــــزشِ نـــــرمِ بـــــــارانِ زيـبــــــا؟
رويشِ مـحـــوِ گل هـــاي وحـشي؟
لـکنـــتِ عـــاشقـــي نـــاشکيـبــا؟
...
سنجـــشِ حجمِ سبزينــه در بـرگ؟
چــــرخـشِ سيـــب افتــــاده در آب؟
کشــفِ يــک عنصــرِ کيـــميـــــاوي؟
گـردشِ عطرِ يک غنچــــه در خواب؟
...
لــــذتِ نــــابِ مــــــوج از تـــلاطـــم؟
عـلـتِ جــــــزر دريــــا پس از مــــد؟
اکتشـــافِ زمــيــــن گــاهِ اشـــراق؟
نبـضِ پــــروانـــه در مکــثِ ممتــــد؟
...
جــــوششِ گنـگِ اصـــواتِ اشيــــا؟
رنــگِ قـــوسِ قــــزح بعــد طوفـــان؟
عطســه در صورتِ قـــاصــدک هــا؟
آهـــواني بــه جنـــگل خــــرامــــان؟
...
لاجــــورديـــــن رخِ آسمــــان هــــا؟
پــــرتـــوِ اخـــتـــــري کهکشـــانــي؟
ابتکـــــارِ زمــــــان دستِ تسريــــع؟
نــرميِ بــــوسه بـــا مهــربــــانــي؟
...
رعشـه ي قلبي از روي احسـاس؟
ســـايــشِ پلــکِ آلالـــه بــــر بــــاد؟
منبــــعِ نــــــورِ مهـتـــــابِ روشـــن؟
حکمتِ جمـــع و تفـــريقِ اعـــــداد؟
...
هــــرمِ آغـــوشِ تــب دارِ خورشيـد؟
بــــويِ خـــوب زميــــن در بهـــاران؟
رقــصِ نــت هـــا به اصـــرارِ گيتـــار؟
گرمـيِ جمــــعِ شب زنـــــده داران؟
...
با چـــه تصويـــــري ازعشقِ پـــاکت
مي تــــــوان شعرِ نابي سرايــيــد؟
بـــا چــــه ادراکي از زنـــــده بـــودن
دل بديــــن قصه ي تـــازه بخشيـد؟
...
از تـو مستِ حقــــايق... نـــوشتـن
کـارِ يک شــاعـــرِ بي وضــو نيست
اي که در من بـه سازش نشستي
زنــــدگـي جــــز هميـن آرزو نيست
...
مانـــدني بـــاش و عـاشق تـرم کن
کيــــن عطش در تنم استـــوارست
تا تـــــو هستي نفس هــا عـزيـزنـد
تا تـــو باشي رهـــا مــانـــدگارست

 

امير ساقريچي -رها

 

 

خنـــــده ي گــرمِ يک صبـحِ روشن؟
 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 262

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |


دستِ ديــوانـــه سنگِ بـــد زدنم، نفسم طعنـــه مي زنــد به تنـور
خستــه ام، خستــه از زميـن و زمـان، خستـه از زندگانِ اهلِ قبور

درد مــن دردِ همصدا شدن ست، بــا جهـاني ستــــرون و کــر ولال
يک طرف عقلِ بي دفـــاع و سپـر، يک طرف مستي و زوالِ شعــور

روز و شب غصه ها دچــار منند، من دچارم به غصه ها شب و روز
غم کجا دختري که خاصه شود، با همين جهلِ ساده زنده به گور؟

تلخيِ مـانــدن و خلاصه شدن، وحشت از رفتــن و دوبـــاره سقوط
پوچيِ حرکتي که زندگي است، روز و شب بي هدف بسانِ ستور

هــر طرف راه و هــر دو پا بـه بغل، هر نفس آه و سينـــه در خفقان
يک جهت بي گنــاهيِ مـــن و دل، سوي ديگـر عــذابمــان ز قصـور

مي شود از زميـــن بهانه گرفت؟ مي تـــوان با زمان مجـــادله کرد؟
چــرخ زيـــريــنِ آسيـــا شده ام، اکتفــا مي کنــم به سنگ صبـور!!!

صحبت از مــانــدن ست و اينهمـه تب، لمسِ تـــاريکيِ ازالــه شده
درد پيچـيـــده ي بکــارتِ شـب، پشـت دروازه اي بـــه وسعـتِ نـــور

لطفِ ايزد که منقضي شده است، شوقِ بودن هماره رفته ز دست
مـــرده ام، زنــــدگي دوبـــاره مـــرا، مي زنـــد مخفيانـه تيـکِ حضور

در سرم ساعتي به قصدِ جنـــون، زخميِ کوبــــه کاريِ بدلي ست
ماهم از آسمان فتــــاده به خـــاک، هــرمِ خورشيــدم از بلوغِ نمور

شوريِ اشکِ چشمِ يخ زده ام، طعمِ شيرينِ لحظه هاي من است
بي لبــاس آمــدم بـه جنگِ تنـم، مي روم عــاقبت بـــرهنـــه وعــور

اشکم از گونه پر کشيد و شکست، ديـــده زنگارِ غم گرفت و فسرد
خنـجـــــرم مي زنـــد تعلل مـــرگ، زحمتــم مي دهـــد تــوهــمِ زور

سنگِ اين خستگي شکسته پرم، زخمي ام در قفس بدست رها
ايـــن منم بـــر فـــراز قلــه ي قـــاف، يکـه در منتهــايِ چـــاهِ غــــرور

 

 

امير ساقريچي -رها


دستِ ديــوانـــه سنگِ بـــد زدنم،  

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -17, | بازديد : 146

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


من به کوتاهيِ اين ثانيه ها معتقدم!
عشق يک معامله نيست
ساده مي بايد گفت:
دوستت مي دارم

امیر ساقریچی-رها

**


جاذبه چشمانت تعادلم را بر هم مي زند!
مي خواهي پيش پايت زانو بزنم؟
به خـاک افتـادنِ مرا...
دوست داري؟
نگاهم کن!

امیر ساقریچی-رها

**

 بيمارِ آن سايه ام که با ايستادنت مقابل خورشيد
جهـانم را... تيــــره و تــاريک مي کنــد!
تو ماهِ کدامين آسماني بانو؟

امیر ساقریچی-رها

**


به من عادت نکن، شايد… هنوزم عاشقم باشي!

امیر ساقریچی-رها

**

 سال سردى در پيش است...
دستانت را به من بسپار
براى درد هاى بدنم
فكر ديگرى میکنم

 

امیر ساقریچی-رها

 

 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -16 , | بازديد : 249

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

شب ميانِ من و چشمانِ تو يک پنجره است
رنگِ روياييِ مهتابِ خراميده بر آب

طرحِ دلواپسيِ شاعري
از جنسِ سکوت

که پريشان شده...
در محبسِ بي روزنِ خواب!

تو دليلِ تپشِ آينه هستي
که مدام

شرمِ تصوير مرا
با هيجان مي نگرد!

گنگيِ قال و مقالي ز تکاپويِ نسيم
کز دلِ روزنه اي رو به خدا مي گذرد!

بگشا ديده ي جان را که درين بزمِ خموش
مردِ يادآوريِ وسوسه هايِ تو منم

من که بي دغدغه
هر جايِ جهان هم بروم

مستِ رويايِ تو...
در باورِ شب مي شکنم!

من به بيداري ازين خواب گران معتقدم
در دلم ردِ قدم هاي تو

گلدان شده است
در پيِ کشفِ وجودم

ز لبِ شارحِ عشق
که پسِ پرده ي مژگانِ تو

پنهان شده است!
غير ازين عادتِ تب

شيوه يِ ديدارِ تو چيست؟
به هوايِ تو به دنبالِ شفا آمده ام

نکند معجزه هذيان، ندهد بهره هبوط
که بدين خانه به ديدارِ وفا آمده ام!

لحظه ها را به فراخوانيِ آينده ببخش
غصه ها را به فراموشي پاينده سپار

گيسوانت همه...
سرچشمه اي از رايحه اند

شانه کن پاقدمِ موسمِ بالنده، بهار
هر تپش يک ورق از دفتر اين زندگي است

مي توان ساده گذشت...
از همه ي خاطره ها؟

بشِکن پنجره ي بسته ي شب را بشِکن
که دهي فرصتِ ديدارِ حقيقي به رها

 

امير ساقريچي -رها

 

شب ميانِ من و چشمانِ تو يک پنجره است

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -16 , | بازديد : 268

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


به تماشايِ خدا در دلِ يک صبحِ سپيد
به پريشانيِ گيسويِ زمين

در کفِ باد
به شکوفاييِ رويا

به شفابخشيِ عشق
به درخشانيِ اشکي که زچشمِ تو فتاد

به دل آراييِ باغي که بهاري شده است
به عطشناکيِ گل...

درهوسِ جرعه ي آب
به دل انگيزيِ يک رايحه

بر دوشِ نسيم!
به گذر کردنِ يک قاصدک

از حلقه ي خواب!
به سبکبالي يک ثانيه در مستيِ عمر

به ثمر بخشيِ يک بوسه ز لب هاي سکوت
به اشاراتِ قلم

با گل و پروانه و شمع
به سراشيبيِ عريانِ جهانِ ملکوت!

به فراواني آيينه در آرامشِ سنگ
به خطوطِ کجِ پيراهنِ تب

بر تنِ يار
به نوازشگرِ باران و به زايشگرِ ابر

به رهايي ز قفس هاي زمان
معجزه وار!

به بلوغِ سحر از تابشِ خورشيدي و داغ
به صميميتِ لبخنده ي نوباوه ي برگ

به تکاپويِ تولد
به رسيدن

به ظهور
وان تلنگر که زند فصلِ خزان

دستِ تگرگ!
به هياهويِ پديد آمده در دامنِ خاک

به فريباييِ يک منظره
در قابِ حضور

به سرافرازيِ نيلوفرِ پيچيده به خواب
که تجلي کند از چشمه اي آکنده ز نور

به همين دم که رها شعر تو را زمزمه کرد
به همين لحظه...

که سرمنشاء بالندگي است
عاشقت هستم و

از مرزِ قسم مي گذرم
عاشقت هستم و...
اين معجزه ي زندگي است!

 

امير ساقريچي -رها

 

به تماشايِ خدا در دلِ يک صبحِ سپيد

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -16 , | بازديد : 223