تبلیغات اینترنتیclose
یکی کوهکــن بــود و یک کوهسـار ( امیر ساقریچی)
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ سه شنبه 17 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |


پیرمرد سنگ تراش.

(بر اساس داستانی از ادوارد دکر هلندی)

*

یکی کوهکــن بــود و یک کوهسـار
تنی خستــه از جــان و دل بی قـرار

زبس تیشــه بــر سنــگ آورده بـــود
از آن شغــــل دشــوار آزرده بـــــود

بـه خلـــوت در افسوسِ بخـتِ سیـــاه
در انـدیشــه ی عمـــر پـــر اشتبـــاه

کشیـــد آهــی از قلــب بی کینـــه اش
دریـــــد آسمــان را غـــم سینـــه اش

خــدا را طلب کــرد و امداد خواست
بسی گریــه سرداد و فریاد خواست

بگفتــــا خـــدارا بـــه اشک و فغـــان
بـــه درد و غــم و نالــه ی بی امان

چه می شد بـه ملکی تـــوانگــر شوم
در آیــنـــده یک فـــــرد بهتــــر شوم

خــدایـــا خـــدایـــا شبم خــــواب کـن
بــه یک مملکت صبــح اربــاب کن

به ناگـــه زمیـــن زیــــر پایش تپـیــد
طنینی خــــوش ازعرش دنیـا شنیـــد

نهـیـبــی شــرر زد تــــنِ آســمـــــان
که ای بــنـــده ی عاجـز و نـــاتــوان

نبـــاشی دگر زار و بی صبر و تـاب
که در دم دعـــای تـو شد مستجـــاب

تــــوانگــر شـد و فـــوقِ تختی روان
ز سرمـــا و گرمــا بُـــدی در امـــان

بـــه ملکی خرامـان ، ز نعمت غنـی
شب و روز عمـــرش پر از روشنی

دو صد سفره رنگیــن تر از دیگران
بــه گردنکشی صدر فــرمــانـبـــران

لبــی بــــر شکایت نمـی کـــرد بـــاز
شب و روز او در فـــرود و فــــراز

چـــو روزی برفتــا به دامـــان دشت
قضا شهـریـــاری از آنجـــا گـــذشت

ســوارانی از پیش وپـس گــردِ شــاه
رخش را یکی چتـــر زریـــن پنــــاه

توانگر چـــو دید این حکایــت بگفت
خــــدایـــا چرا بخت من بـــاز خفت؟

لبِ بـــرکـــه و چشمه ساران کجـــا؟
تــوانگـــر کجــــا شاه دوران کجـــا؟

چه می شد که من هم چو ایشان شوم
بــه یک مملکت مــــاه تـابـــان شوم؟

به ناگـــه زمیـــن زیــــر پایش تپـیــد
طنینی خــــوش ازعرش دنیـا شنیـــد

نهـیـبــی شــرر زد تــــنِ آســمـــــان
که ای بــنـــده ی عاجـز و نـــاتــوان

نبـــاشی دگر زار و بی صبر و تـاب
که در دم دعـــای تـو شد مستجـــاب

بشـد شــاهی و در پی اش لشگـــری
نگینــی فــــروزان بـــر انگشتــــری

ســـوارانی از پیش و پس در بـــرش
که خـــود هم نبود اینچنیـــن بــاورش

هـزاران توانگر بـــه خـــوانش غلام
بــسی نعمــت و شوکـــتِ نـــاتــمـــام

ز شـأن و مقـــاماتِ خـــود شاد بـــود
ز بــنــد غــــــم و غصــه آزاد بــــود

بـــه همـــراه ایشان سپــــاهــی سوار
بـــرون شد ز قصرش بـــرای شکار

چو چتــر زرین از سرش بـــرده شد
ز گــــرمـــای خورشیــــد آزرده شـد

بـــرایش یکــی سایــبـــان ساختـنــــد
که از دستِ خورشیــــد افـراخـتـنــــد

بگفتــــا چـــــرا آفـتـــــاب ای خــــدا
بــدیـــن کیفیت چــیـــره شد بی صـدا

الهــی اگــــر آفــتــــــابــــــم کــنــــی
ز لطفِ خـــــدایی خــــرابــــم کنـــی

به ناگـــه زمیـــن زیــــر پایش تپـیــد
طنینی خــــوش ازعرش دنیـا شنیـــد

نهـیـبــی شــرر زد تــــنِ آســمـــــان
که ای بــنـــده ی عاجـز و نـــاتــوان

نبـــاشی دگر زار و بی صبر و تـاب
که در دم دعـــای تـو شد مستجـــاب

فـــــروزنـــده شد شعلـــه ور آفتـــاب
ز رویش رخِ پـــــادشاهـــان کبــــاب

به تابش جهان را پـــر از نـــور کرد
غنی و توانـگر دو صد کـــور کـــرد


بـــه صحــــرا و جنگــل بتابیـــد روز
زمینی کجــــا ، شمسِ عـــالـــم فروز

دو ماهـی بدیـــن خاصیت سر رسیـــد
بــــرایش رقیبی قــــوی تـــر رسیــــد

به امـــر خــــدا ابـــــری آمـد پـــدیـــد
که شد شعله هــــا در بــــرش ناپـدیــد

تـــن آسمان تیــــره شد، نـــور رفــت
شررهـــای خورشیـــد در گــور رفت

ز اعمــــاق جـــان آه سـردی کشیـــــد
که سوزش تــــنِ آسمــــان را دریــــد

بگفتـــا کـــه ای کــــاش ابــــری بُــدم
به خــــاموشی شمس ، جبـــــری بُـدم

سیـــاهی ز نـــور ای خدا بـرتر است
قسم می خـــورم خواهش آخـــر است

الهـــی الهــی مـــــرا ابــــــــر کـــــن
گــــر ابــــــرم نکردی تو در قبـر کن

به ناگـــه زمیـــن زیــــر پایش تپـیـــد
طنینی خــــوش ازعرش دنیــا شنیـــد

نهـیـبــی شــرر زد تــــنِ آســمـــــان
که ای بــنـــده ی عاجـز و نـــاتــوان

نبـــاشی دگر زار و بی صبر و تـاب
که در دم دعــــای تـو شد مستجـــاب

بــه تأثـــیــــر آن خواهشِ نـــاثــــواب
بشـــد ابــــری و حـــــایـــل آفـتـــــاب

شررهــــای خورشیـــد زو تیــــره شد
به نور و سپــیــــدی بسی چیــــره شد


هــوا را به سردی چو نـــزدیک کرد
سیـــه کرد و غــریـــد و تاریک کرد

زمـــانی شد و شکل بـــاران گرفـــت
به ذراتِ او سبــــزه هــــا جان گرفت

به پیـــراهنِ کهنـــه ی خـــاک ریخت
صفـا داد و از آسمـــان پـــاک ریخت

ز بـــــاریدنش دشــت سیـــــراب شـد
دل رود و دریــــاچـــــه پـــــرآب شد

به لطف خــــدای و دعــــای قــــدیـم
بـبــاریــــد و سیلی روان شد عظیــــم

از آنجا که آن مـــوج سیـــری نداشت
به هر جا بـــرفت و مسیــری نداشت

بشر از حضــورش عــذابـــی کشیـــد
ز ظلمش زمیـن بس خـــرابی کشیـــد

بـــه راهش کنـــار درختی ستـــــرگ
سپــر سینــه استـــاده سنگی بـــزرگ

بــــه نیـــروی خـــود سد امـــواج شد
ز نـــو سیـــل بیچــــاره محتــــاج شد

نشد تـــا ازو بگذرد هـــرچـــه کـــرد
دگربــــاره بـازنـــــده شد در نبــــرد

بگفتا که سنگ از همه بــرتـــر است
که در زوربـــازو زمــا هم سر است

به خشم آمـــد آن سیـــل ویـرانـــه گر
صدا زد خـــدایــــا، مــــرا در نگـــر

چـــرا مــن ز سنگی سیـــه کمتــرم؟
خلاصم کن ایـــن دم کـــه بی سنگرم


مرا تختــــه سنگی کن ای پــــر توان
مـــده نعمتت را بـــه نـــامـــردمـــان

به ناگـــه زمیـــن زیــــر پایش تپـیــد
طنینی خــــوش ازعرش دنیـا شنیـــد

نهـیـبــی شــرر زد تــــنِ آســمـــــان
که ای بــنـــده ی عاجـز و نـــاتــوان

نبـــاشی دگر زار و بی صبر و تـاب
که در دم دعـــای تـو شد مستجــــاب

بشد تختـــه سنگی عظیم و بــــزرگ
درو بی اثــــر بـود دنـــــدانِ گـــرگ

نه سیلش زجــــا در فکنــــد و نـه باد
قوی بـود و بــــا دیگـــران در تضاد

بشــد کـــوهــــی و سـد سیـــلاب شـد
دمـــی در کنـــاری ولی خــــواب شد

فقیــــری کمی لاغـر انــــدام و پیـــر
چــــو راهش بیفتــــاد از آن مسیــــر

نگــــاهش به سنگ سیــــاه اوفتـــــاد
رهــــا از غم سیـــــل و بیــــدادِ بــاد

به یک تیشه جـــانش تراشیـــد سخت
کمی از خـــم گـــرده نالیـــد و رفــت

خدایـــــا چه می دیـــد سنگ سیــــاه؟
ز قلبش دگربـــاره بـــر خـــواست آه

بگفتـــــا خــــدارا کـــه ای بـی وفــــا
دگر بس کن ایـــن ظلم و جورو جفـا

مــــراهمچـــو او کن بسی استــــوار
مدد کن مگـــردم ازیــــن بیش خـوار


به ناگـــه زمیـــن زیــــر پایش تپـیــد
طنینی خــــوش ازعرش دنیـا شنیـــد

نهـیـبــی شــرر زد تــــنِ آســمـــــان
که ای بــنـــده ی عاجـز و نـــاتــوان

نبـــاشی دگر زار و بی صبر و تـاب
که در دم دعـــای تـو شد مستجـــاب

زنـــو کوهکـــن شد بـــدان کــوهسار
به خـــود آمــــد و دل گرفتش قـــرار

لبـــــی بــــر شکایت نیــــالوده بــــود
وز آن شغـــل دشوار آســـوده بـــــود

به لطف و عنــــایــــات پــــروردگار
خـــدا بنــــده شد بــــاقـی روزگـــــار

 

امیر ساقریچی -رها


http://www.shereno.com/16152/15549/138927.html

برچسب ها : ,

موضوع : پیرمرد سنگ تراش., | بازديد : 211