تبلیغات اینترنتیclose
خواب نیمروزی : با خیــالِ خــویـش در جـــادوی خــواب( امیر ساقریچی)
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ شنبه 21 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 


به واسطۀ بوسيدنِ گلبرگی از باغ بيرونم راندند ، اما کنون خود گلستانم
 
 
خواب نیمروزی 

 


 
با خیــالِ خــویـش در جـــادوی خــواب
بر گرفــتــم مــن ز سیمــایش نقـــاب
 
در یکی دستش گلی خـــوشرنگ بـود
دیگـری جــــامـی مـکـــدر از شـــراب
 
بی وفـا با بنـــده قصدِ جنـــگ داشت
دل ز دیـــدارش ســراسـر الـتــهـــاب
 
گـفـتـمـش ای آفـتـــابِ پــشتِ ابــــر
بـا وجـودت انــدکـی بــر مــن بـتــــاب
 
بـا نـگــاهـی خـیــــره از دلـــواپـسی
وز لبی خشکیــده بخشیــــدم خطاب
 
خواب هستی جـانِ مــن ، بیــدار شو
تا مگـردی بیش ازیـــن بی صبر و تاب
 
ما به رویـــایـت بـــه نـــاچـــار آمدیـــم
رویِ مـا در چشم تـــو مـــانـــد حبـاب
 
وقـتِ بیــداری چــو آیــــد بعــد ازیــن
خوابِ تــو گـــرمـا و روی مـــا ســراب
 
مهـربــان رو چــهــره پـــر آژنگ داشت
نـو گـلـی زیبـا و بـس حــاضــر جــواب
 
گـفـتـمـش بــا نــــرمـی و آهستگـی
خـواب خـود را مــن نکــردم انـتـخـــاب
 
خـود بــه بیــــداری نبـــودی در نــظــر
تــا ز دیــدارت بـنــوشم شهــدِ نــــاب
 
چـون بــه رویـــای مـــن انــــدر آمـدی
پس ز دستــوراتِ عـــاشق سر متـاب
 
گفت بـــا پــرخـــاش و کــوهی ادعـــا
گفتـه کوتـــه کـن ، گرفتـــم اضطـراب
 
من بــه رویــایـــت نمی مــانـم کنـــون
دل کــجـــا و طــاقـــتِ ایـــن انـقـلاب؟
 
مـا کجــا و قصــدِ بــــد نــــامی کجـــا؟
جـانِ مــن از خــوابِ تـــو در اجـتـنـــاب
 
بس ز گفتـــارش بــه خشم آمـــد دلم
همچنــان عمری که می سوزد شباب
 
خـیــــره از ظـلــمِ روا گــــردیـــــده ام
بی هــراس آتش گـرفتـــم بـر کبـــاب
 
گـفـتـــــم او را فـکــــرِ آزادی مـکـــن
خواب شیــــریــنِ مــرا کـردی خــراب
 
از تــــو و از کبــــــرِ بــی انـــــدازه ات
تن سراسر خـــورده  شلاقِ عـتــــاب
 
خوابِ مـن سنگیــن تر از فریاد توست
مـی زنــــد نقشِ خیــــالت را بـــر آب
 
بعـد از عمــری تـن بــه دامم داده ای
شد دعـــایــم در خیـــالم مستجـــاب
 
تـن بـــه بیــداری نمی بخشـم دگـــر
تا بمـــانـی لاجـــرم در ایــــن عــذاب
 
طعنــه زد تــــا بلکــه بیــــدارم کنــــد
وز خیـــالاتـم گــریــــزد بــا شـتــــاب
 
خـواب را بـــا خــواب پـیـــونـــدی زدم
روز و شب را آرمــیــــدم بـی حساب
 
نازنیـــن در چنـــگِ خواب افـتـــاده بود
اسبِ بخـتِ مـــا بــه رویــــا در رکـــاب
 
خستــه شد دلبـــر ز تلخی در عمــل
ابـــرِ غـــران رخ گـــرفــت از آفـتــــاب
 
با نـگاهی حـق بـــه جــانـب بــانگ زد
شـرم ملغی گشتــه بـا ایـن اکتساب
 
خـواب و بیــداری به هـم آغشته شد
گل به شهدش جـرعه نوشاندم گلاب
 
بـا  لـگـــامِ  زیــــرکـی  در انـــــدکـی
وصلِ وی در خــوابِ مـا شد فتحِ باب
 
الغــرض بـا خوابِ خـوش در نیـــمـروز
دل  بشد  از   دلـربــــایی   کامیــــاب
 
قصه ی خـواب رهـــا  را  چـون  غــزل
خامـه زد با طبعِ خـوش در ایــن کتــاب

 

 


 
امیــر ساقــریچی -رهــا
 

خواب نیمروزی

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -1, | بازديد : 180