تبلیغات اینترنتیclose
مقام عشق:امشب که این ویرانه را، ( امیر ساقریچی)
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ يکشنبه 22 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

مقام عشق
 از آن هنگام که دیگر بهانه ای برای با تو بودن نیست، تنهایی در من به بلوغ رسیده و سکوت بر لبانم آشیانه کرده است ، اما با اینکه فاصله ها بین ما قضاوت می کنند هنوز چشم به راه تو دوخته ام. می بینی دلبندم ... گاهی با همین امید های واهی هم می توان زندگی را پیش برد
 
 
مقام عشق
 
 
امشب که این ویرانه را، چشم تو روشن کرده است
غرقِ خجـالت کرده ای، مـه را که ماتش بــرده است
دیگر بــرایــم زنـــدگی ، یک عـــادتِ  بیهوده  نیست
اندازه ی آغـــوشِ تو ، دنیـــای مـــن گستـرده است
 
 
لب تـر کنی با  واژه هــــا ، شب را چــراغــانی  کنم
شکرانــه هر دم یک غــزل ، بنوشتـــه قـربانی کنم
سرمنشاءِ اشعار مــن ، لبخنـــدِ روح افــزایِ توست
خواهی  زمــان را  بـا قلم ، در خــانــه زنــدانی کنـم
 
 
مشتـاقِ دستــان توأم ، تا شعله گیـــرد خــواهشم
بـا زخـمــه ای بــر تــار  دل ، جـــاری  شود  آرامشم
آتش بـــزن  با  بوسه ای ،  پـــروانــه ای  دیوانـــه را
آری نــوازش کن که مـن ، محتاجِ ایـــن فـــرسایشم
 
 
در شهر گیسویت مـرا ، آوارگی هــم عــالمی ست
کانجا تمامِ سجـده ها ، بر پایـه ی شک مبتنی ست
مـن سر بلنـــد از امتحــان ، در مکتب عشقِ تـــوأم
دیگر نمی تـرسم کجا ، شیطان حـریف آدمی ست؟
 
 
فـــردا نمی آیـــــد مگـر، امشـب مـــرا رســوا کنی
بـر دامنت سر می نهم ، بـــاشد مـــرا پیـــــدا کنی
مــن در دلِ چشمـــانِ تــــو، انــــدر پــی آیینــــه ام
تنها نگاهم کـــن دمی، تــــا دیـــــده را دریـــــا کنی
 
 
گهواره ی پیــراهنت ، همسنگِ بــاغ و گلشن ست
وقتی که عریـانی زمین، از عطر خوش آبستن ست
قـدری مـــدارا کن که  شب ، بگریــزد  از  کاشانه ام
چاکِ  گریبانت  چنـــان ، درگاهِ  صبحی  روشن است
 
 
بانگ سروش آمد که غم ، زین خانه  هجرت می کند
ایــــن را نگـاهِ عـــاشقت ، دارد حکایـت مــی کنــــد
حقا  مقـامِ عــاشقی، زیبنــــده ی نـــامِ رهـــاست
وقتی دعـایش  را  خـــدا ، در دم  اجـابــت می کنــد


 
 
امیر ساقریچی -رها

 

 

مقام عشق 

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -5, | بازديد : 347