تبلیغات اینترنتیclose
بگير جانِ مرا اي زمانه ( امیر ساقریچی)
پیچک( امیر ساقریچی) رها
شعر و ادب پارسی

امیر ساقریچی



نوشته شده در تاريخ سه شنبه 24 دی 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

 

بگير جانِ مرا اي زمانه
باز بگير!

که ديگر از نفس
اين آهِ بي صدا باقي ست!

کنون که در مواجهه با خود
دچارِ تضعيفم

قرارِ راه و قدم هاي خسته
الحاقي ست!

هزار شکوه ز دردها در تنم دارم
هزار غصه دلم را اسير مي گيرند

خموده شانه ي مردانه ام
ز آفتِ يأس

شکوفه هايِ باور من
در کوير... مي ميرند!

شبم اسير سلطه
و

چنگالِ ديوِ بيداري ست
زمان ز راهِ بلندم نظر نمي دوزد

شبيهِ ماهي قرمز... که با نويدِ بهار
درونِ تنگِ بلورينِ خويش مي سوزد!

بگير جانِ مرا اي زمانه
باز بگير!

چراغِ خانه فروزد ز سوزِ خود آهم
در آسمان هدفم را چگونه گم کردم

که يوسف از غمِ فردا
تکيده در چاهم؟

پرم شکست
و

مرا خوش نشينِ غربت کرد
چو چشمِ خيسم از ادراکِ شب

سياهي رفت
کجاي راهِ رسيدن به عشق برزخ بود

که پايِ لنگِم از آن نقطه... اشتباهي رفت؟
بدين شقاوت اگر زندگي ست

بايد مُرد!
رها فقط به دلش زنده است

و
احساسش!

زمانه... آه زمانه... چه قدر بايد رفت
که زندگي به پري بسته
طي شود راهش؟!

 

امير ساقريچي -رها

 

بگير جانِ مرا اي زمانه

برچسب ها : ,

موضوع : خاطره های بی غبار -15 , | بازديد : 257